çetin akdeniz

karadenizli * bir ailenin çocuğu olarak istanbul'da doğmuş bağlama virtüözü . babası ragıp akdeniz çok bilindik bir bağlama ustasıdır. itü konservatuar eğitimi sırasında ve sonrasında nidâ tüfekçi'den dersler almıştır.

1985 yılından itibaren eğitiminin yanında profesyonel olarak da müzik piyasasına girmiştir.

18 yaşından itibaren halk müziği - özgün müzik - pop - rock - arabesk birçok farklı tarzda sanatçının albümlerine bağlamasıyla katkıda bulunmuştur. eşlik ettiği parça sayısının 5.000 den fazla olduğu tahmin edilmektedir. parmaklarının hızı, mızrap tekniği, sağlam ve kuvvetli nota basması, kendine has bir tarzın ortaya çıkmasına sebep olmuştur ve bu tarz kendi adıyla kabul görmüştür. mustafa sandal'ın sarı ferrari'li klibinde araba şarkısındaki seri notalı ezgi, çetin akdeniz'in parmaklarından dökülen notalardır.

daha önce ustayı izlememiş olanlar için özellikle parmaklarının seriliğine dikkat çekeceğim birkaç ezginin videolarını ekliyorum,
önce topal oyun havası ve
bir özdemir erdoğan şarkısı gurbet (çöpçüler kralı film müziği)
barış manço'nun sarı çizmeli mehmet ağa'sını izlemek, hem parmaklarının perdelerdeki hızını yakalamaya çalışırken göz zevki veren, hem de kulakların pasını alan cinstendir.

bağlamanın "ferrari" si...

ustadır.
ülkenin bana göre en iyi bağlama virtüözlerinin başında gelir.
ayrıca usta olmasının yanı sıra, geleceğin ustalarını da yetiştirmektedir.
mesela, (bkz: salih gündoğdu) gibi genç bir kardeşimizi, bizlere kazandırmıştır. çocuğu ne zaman dinlesem, izlesem, (bkz: hasret gültekin) düşer aklıma. zannediyorum, salih de çok seviyor kendisini. gün geçtikçe fiziken de ona benziyor çünkü...

çok kıymetli bağlama virtüözlerimizdendir.
mimiksiz çaldığından, yüzünden duygu okunamadığından sıklıkla duygusuz çaldığı eleştirisine maruz kalır. benim bağlama hocam dahi vaktiyle aynı eleştiriyi yapmıştır. oysa adamcağız orada ışık hızına kafa tutmaktadır. hem de öyle nefes nefese değil, sere serpe.
öğrencisi olmayı dahi düşleyemediğim, cüret edemediğim zat-ı muhteremdir.

erkin koray ile yaptığı enstrümantal düet muazzamdır. hani bazı şarkılar vardır. oynatacak kadar hareketlidir ama ağlatacak türdendir. çetin ceviz benim için öyle bir eser. erkin koray'ın girişiyle de arşa çıkar, lezzetine lezzet katar.

bunu çalmaya, parmaklarım su toplayıp ardından nasır tutana kadar aylarca çabalamama rağmen elim bir hezimeti tarihime kaydetmişimdir. hocamın "tamam o kadar hızlı çalamıyorsun ama senin verdiğin duyguyu da o yaşatamıyor" minvalindeki beyhude güdülemeler fayda etmemiştir. senin neyine çetin ceviz filan. otur maçka yolları çal. velhasıl kelam haddimi hududumu, çapımı çeperimi bilmeyi öğretmiştir.

şuraya koyayım da siz de oynarken ağlayın biraz.

çeto'ya "ruhsuz" denmesinin sebebi ruhsuz çalması değildir aslında. gayet güzel çalıyor ama insan ister istemez background a bakıyor. ordu perşembeli biri, gova gova indirdiler yazıya' yı ne kadar içten, ne kadar hissederek çalabilir? yada bir semahı? yada bir mengiyi? zahidemi ne kadar kalpten çalabilir? adamın hiç bir şey hissetmediği suratından belli. sivas'ta yanan 37 canı ne kadar hissedebilir? adam tam bir görev adamı... çal şunu, okkkk. zaten yıllarca her tür müzik kaydına bağlama çalarak ayakta durdu. sesi çok kötü, hiç bir bestesi yok, siyasi bir duruşu da yok...offf ne gömdüm ya... ayıp oldu adama. babası türkiyenin en ünlü bağlama yapımcısıdır. ragıp akdeniz

genel olarak resim, heykel gibi plastik sanatlar da dahil olmak üzere her tür sanat camiasında virtüözite pek de olumlanacak bir şey değildir.

çetin akdeniz de mahir ve * hızlı, hızının becerisinin önüne geçtiği, hızı ve hatasız çalışı nedeniyle de virtüöz kabul edilen biri. ben günahıyla ve sevabıyla, hatasıyla ya da kusuruyla özgün, yaratıcı; resmederken de, bağlamasını çalarken de, bestesini yaparken de kendi özgün ve biricik, sadece ona ait olan dilini kullanan sanatçılardan yanayım doğrusu.
yüzündeki mimik azlığından yana bir bahtsızlığı olabilir çetin akdeniz'in, ama zaten bize geçirmesi gereken duygu, sanatçının yüzündeki duygu ifadesinden değil kendi dilinden, üslubundan, yorumundan gelmelidir.

muhlis berberoğlu'nun kaytağı'yı çalmasını çok istemişimdir evet. hızı yüksek bir eser o. ve fakat bu gencecik bağlama ustasının yanlış nota basarkenki samimiyetini yorumuna dahil etmesi beni her zaman büyülemiştir. büyük ihtimalle kaytağı'yı çalarken de birkaç hatalı dokunuşu olacaktır ama duygusunu mükemmel/kusursuz çalışıyla değil kendi yorumundaki farklılıkla bize geçirmesini yeğlerim her zaman.

turkiyede baglamayi en iyi calan mi bilmem
cok var birini soylemek ayip olur ama en temiz calan diyebilirim.

atanamamış tarantino...

mukemmel bir korosu var bir konserine gitmistim. hayran oldum ...cok degerli bir usta gercekten.tanri uzun ömurler versin sn. cetin akdeniz 'e

çaldığı bağlama benim gönül telime dokunamadiktan sonra isterse dünyanın en iyi bağlama virtüözü olsun, boştur.

zülfü livaneli'nin kan çiçekleri şarkısındaki bağlamaları çalarak çıkış yapmıştı... sene 90 lar, bu nedir lan diye dinliyorduk, bağlamam vardı ama herifin çaldığı hıza ve netliğe ulaşmak imkansızdı. tüm saz evlerinde bu geçişlere çalışan birileri oluyordu, becerebilen olunca oturup dinliyorduk, hele şarkının ortasında bir bölüm var ki...sırf bağlamaya ayrılmış...
herif kısa sapa kelepçe takmış...

quentin tarantino’ya benzerliği dikkat çekicidir.

ben pek türkü falan sevmem ama bu adam iyi bağlama çalıyor.

ayak sevdiğine dair duyumlar var

türk halk müziği hususunda kara cahil olduğum için tekniğine laf etmek bana düşmez ama adamda yaptığı işi çok kolay gösteren bir üslup var. hani insana ''ben de yapabilirim'' duygusunu veren. işte biz bunlara dahi diyoruz. ayrıca üstadla alakalı, quentin tarantino ve fetişizm göndermesi içeren çok komik bir caps var ama saygıdan yazamıyorum. aranızda orta-üst düzey saz çalan varsa şöyle güzel bir eğitim videosu mevcut.

konserlerinde cep telefonuyla kayıt alınmasına tepki gösteren müzisyen. bence bağlama çalarken kendini çok rahat hissetmiyor, nedenin bu olduğunu düşünüyorum. yorumcu olarak çok iyi ama bağlama virtüözü diyemem.