ciddi marksist kaygılar güden tip

oportünist tırtıklamalara kanacak ergen değiliz şükür. gitsin brecht okusun biraz, kişisidir.

her türlü geyiğin ortasına "geç kapitalizmin kültürel mantığı" nidasıyla dalıp ortamın neşesini saniyeler içinde sönümleyen, içtiği kahveden izlediği diziye kadar her şeyi sınıf mücadelesi süzgecinden geçirip hayatı kendine ve çevresine zindan eden, lümpenleşme korkusuyla bir kez olsun "boş yapamayan" ama günün sonunda hepimizin üç kuruşluk konforu için görmezden geldiği sistemik sömürüyü ve meta fetişizmini suratımıza tokat gibi çarpan, yorucu ama entelektüel dürüstlüğüne şapka çıkarılan o meşhur "rahatsız edici vicdan" tiplemesidir.