cuma akşam eve girip pazartesi sabaha dek çıkmamak

kışın dışarı çıkmaya üşeniyorum çünkü üşüyorum. dışarı çıkmayınca depresyona giriyorum. dışarı çıkmak için havanın iyi olmasını bekliyorum. hava iyiyken depresyondan çıkıyorum. bu döngü ben de hiç değişmez.

kış ayları ben.. dışarı çıkıyorum tabii ama sıfır istekle..

işte sırf bunun için cuma günü eksikleri tamamlıyorum. pazartesiye kadar allah'tan bir şey olmazsa misss.

bu havalarda genelimizin yaptığı şey.
şu gri havalarda insanın evden çıkmaması normal.

benim için bir yaşam biçimi.. belki bir şeylerden kaçış planı ve hafifçe de kendini dünyadan soyutlama sanatı.. cuma akşamı kapıyı kapatırken artık kimseye bir şey açıklamak zorunda değilim rahatlığı var ya… işte tüm hafta onun hayaliyle yaşıyorum.

dışarıda hayat akıyor olabilir, belki insanlar sosyalleşiyor, planlar yapıyor falan ama ben o sırada pijamayla üçüncü kahveyi içerken iyi ki gelmemişim hissini çoktan kanıksamış oluyorum.

cumartesi sabahı ben pijamalarla üçüncü kahveyi hayal ederken mutfaktan gelen “anneeeğ” sesiyle resmi açılışı yapıyorum. ev kendi kendine dağılmıyor, yemekler kendi kendine olmuyor, çamaşırlar bugün acaba yıkamasam mı teklifimi ciddiye almıyor. yani ben evdeyim ama ev de benimle birlikte oldukça aktif.

yine de küçük kaçamaklarım var tabii. mesela herkes oyalanırken mutfağa iş yapıyorum bahanesiyle girip iki dakika telefona bakmak ya da kahveyi alıp şöyle bir oturayım deyip kısa süreli zihinsel tatil yapmak. dışarı çıkmıyorum belki ama evin içinde bir firarilik var.

pazar günü ise hafif bir yarın pazartesi gerilimi eşliğinde geçiyor. bir yandan haftaya hazırlık, bir yandan evin toparlanma çabası… ama yine de arada kendime küçük bir alan açınca, tamam ya, bu da fena değil diyorum.

pazartesi sabahı kapıyı açtığımda ise aslında hiç dışarı çıkmamışım gibi görünsem de, hafta sonu boyunca evin içinde maraton koştuğumu fark ediyorum. ama yine de cuma akşamı o kapıyı kapatma hissi var ya…bence hepsine değer..