vişneizm yazar profili

(bkz: oya bora vs emel erdal vs izel ercan)
sonunu (bkz: erdal erzincan) olarak kimse okuyamaz bence *
oya bora ile erdal erzincan ne alaka dedim. bir an hiç düşünmeden ama kendimden çok emin bir halde...
ben gidiyorum sanırım iyi değilim.. bugün başlıklar bana oyun oynuyor..

ortak delirme sendromu..

bireyler bir araya gelerek çember oluşturuyor. biri eline mendil alıyor...* ebe mahmut başlıyor tekerlemeye: yağ satarım bal satarım, ustam ölmüş ben satarım.. mahmut hem söylüyor hem de daire etrafında dönüyor, mendili bir arkadaşın arkasına bırakıp kaçıyor..
ah mahmut!
işte kovalamaca başlıyor...
o kaçıyor ama diğer arkadaşı da onu yakalamaya çalışıyor.. kaçıklar daire etrafında dönüp duruyorlar...

bu kollektifler oyunun kovalamaca bölümde zambak zumbak, dön arkana iyi bak! derler..
meali: o mendili senin arkana bırakabiliriz.. her an ebe mahmut olabilirsin..

hepimiz risk altındayız bu da böyle biline...
ustamın kürkü sarıdır,
satsam on beş liradır.
zambak zumbak, dön arkana iyi bak!"

!bayram içerikli tanım!

bayram öncesi ve sonrası karmaşası diye bir şey var. kafamda halen bayramlaşmam bitmedi..
ben bugün kaç kişiyle bayramlaştım? kaç kişiye hayırlı, kutlu, mutlu olsun dedim... bir ara kendimi "programlanmış robot' gibi hissettim... her gördüğüm şekeri aldım, şuursuzca kolonya dökmek istedim... tüm bunları yaparken kağıt, kalem havada uçuştu..
çok konuştum bugün, çok bayramlaştım..
artık bayramlaşmayalım olur mu?

ben çok hızlı bayramlaştım ve bu bayramı erken bitirdim.. siz kendi aranızda sessiz sedasız kutlayın olur mu?

önümüzdeki bayramlarda görüşmek dileğiyle..

#666666

dur bakalım ne çıkacak?

edit: tam benlik bir tanımlama. beğendim.

bir mvö şarkısı..
şarkıdan öte..
sihirli bir tarafı var:
ne zaman bu şarkı çalmaya başlasa saygı duruşuna geçesim geliyor..

zaman ötesi şarkılarda bugün...
unuttuk hepsini, nuh'un nefesini....
tutamam içimde dediğimiz yerlere şifa niyetine..

hayat enerjimi verin bana...

donuyorum ben..
bu sene kar kış çok yapmadı derken mart ayında toto dondurucu soğuklarla karşı karşıyayız..
bayrama ne kaldı şurada; bunun motivasyonu ile etrafa gülücük saçacağız.
sonra arkamızdan laf etmesinler ve ne kadar dağınık demesinler diye saçtığımız gülücükleri toplayacağız. *
bugünü de öyle ya da böyle bitirip koştura koştura eve gideceğiz..
tatlı tatlı uyuyacağız..
akıllı çocuklar olacağız..
benim buna inancım tamdır... *


ve tabii günaydın..*

(bkz: wednesday addams)

gizemli şeylere ilgisi olan, biraz karanlık mizahı olan karakter vibe’ı.

ulan chatgpt'i ne yaptım ben sana?

moda sahnede * en son hizmetçiler adlı oyuna gittim.. kerem fırtına ve yılmaz sütçü oyunda fırtına gibi estiler.. yılmaz sütçü'nün oyundaki performansı muazzamdı. etkilenmiş olacağım ki, bu oyuncunun başka bir oyununa daha gitmeyi planlıyorum.. gerçekten iyi tiyatro oyunu ve oyunculuklar yüreğe su serpiyor. bazılarından çıkarken 'buna mı geldim' diyorsun o da ayrı bir konu..

başlığı görünce, bayram yaklaşırken ufakların büyüklerinin ellerini öpmeye gidip harçlık almayı planladıklarını düşündüm.
bizim harçlıklar hazır mı? *

üzücü bir mesele daha...
deniz kenarına gitmişsin yahut doğanın içindesin; güzel bir manzara karşında.. al işte, kafanı dağıt ne bileyim. al dostunu karşına, otur konuş, dertleş.. işte bu anlarda artık tek gördüğüm şey ellerinde telefon olan insanlar.. bakmıyorlar, konuşmuyorlar.. hemen her şeyden sıkılıyorlar.. tek motivasyon bu anları fotoğraflamak ve paylaşmak.. kaç beğeni ile mutlu oluyorsunuz? güzel bir anı yaşamak ve mutlu olmak varken insan bunu kendine neden yapar? şu an sadece yaşlılar her anını deneyimlemeye devam ediyor. gençler hep böyle .. ben de dahilim, kendimi köşe bucak çekip paylaşmıyorum allahtan ama sıkıldığım her an telefonu elime alıyorum.. bu konuda çok doldum ben.. nerede yanlışlık yaptık?

anlarla değil beğenilerle mutlu olunuyor şaka gibi..

kişinin sağlık problemi yoksa ve sürekli buluşmaya geç kalıyorsa yapılacak bir şey yoktur. çünkü kimse bu tarz gerginlikler yaşamak istemez. kendisini sonsuza dek hayatınızdan uğurlayabilirsiniz. bu insanlar her gün işe gidebiliyorlar, aktivitelerini zamanında gerçekleştirebiliyorlar; o halde buluşmaya neden geç gelinsin? orada umursamazlık hatası veriliyor. sistemimiz bunu kabul etmez..

ama arada bir olur canım; hepimiz insanız.. yani bazen aksilikler oluyor bunun içinde adam yakmayın..

en aza indirgeme konusunda kendini kandırmıyorsan harika bir çözüm bulmuşsun demektir. ancak üzülerek söylüyorum ki çoğu insan bunu başaramıyor; sözde başka şeyler söylenirken, hissiyatta bambaşka şeyler yaşanıyor. depresyona giriyorsun mesela ama mutluyum her şey yolunda diyorsun.. sözde yaptıysan bu işi hiçbir anlamı yok.. aynen ben de beklentiyi en aza indirdim. peki kafamdaki bu kadar tantana niye?
beklentimi bastırdım mı?
kendimi kontrol edemeyeceğimden korktuğum için mi yaptım bunu?

ben farkında olma seçeneğine gidiyorum. benim beklentim var, azını, çoğunu bilmiyorum ama ben bunu kabul ediyorum.. benim beklentim belki de benim gerçekten ihtiyacım olan şey.. ben bunu niye istemeyeyim ki?

ben de çok dikkat ediyorum. bir kaç kez deneyimledim bu durumu. bu kadar vahim sonuçlarla karşılaşacağımı da düşünmedim. kesin olacak dediğim işin başına gelmeyen kalmadı. gizlemeye başladım ben de.. bu seferde oldu ama kötü enerji bitmedi. olduktan sonra duyuldu ve ilk bir hafta yine başıma gelmeyen kalmadı. çok inandırıcı gelmiyor başta. nasıl bir güç olduğunu anlamıyorsun. ben eskiden şöyle düşünürdüm; oldu, bitti, olacak yok biri birini engelliyormuş ne alaka.. öyle olmuyor işte kötü enerji gerçekten başka bir şey... sen ne kadar enerjik bir insansın dediklerinin akşamı enerjin çekiliyor yataktan kalkamıyorsan burada tuhaf bir şeyler dönüyor demektir. her şeyimiz temkinli soran olursa akışta yaşıyoruz.. aslında korka korka yaşıyoruz.. gizlenmek bizim işimiz oldu resmen.

yalan haber olmasını temenni etmiştim. dünden beri haberleri çıkıyor galiba bu kez inanmak istemedim. çok değerli bir insandı, gençlere gerçekten örnek oldu. azmine hep hayran kaldım. elinde bastonuyla gitmediği yer yoktu. kendisiyle bir orkestra konserinde karşılaşmış, selamlaştım. belki ayakta zor duruyordu ama yine de yaşamın küçük zevklerinden vazgeçmiyordu...

en son okurlarına seslenmişti, unutmamız gerekiyor:
sıkıntılı hayat yaşadığımızın, ekonomik dertlerle boğuştuğumuzun elbette farkındayım. ancak hayat, bütün bunların içinde kendimizi zehir etmeye gelmez. etrafımıza biraz daha dikkatli bakmak, hayatımızı küçük zevklerle de olsa yeniden düzenlemek bizim elimizde.

o gençlere umut aşıladı, yalın bir dil kullandı.
verimli bir ömür yaşadı, insan daha ne ister ki?
okuyalım, gezelim ve bundan sonra ilber hocayı analım.
görevini yapan insanların anılarını yaşatmak dileğiyle..

bu hesaba göre metro turizm'in otobüsle değil yeraltından gitmesi gerekirdi.
bu arada 'yeraltı turizmi' metro turizm için gayet uygun bir tabir oldu.. büyük resmi gördüm.. .işte bu.. *

kavga edilir, bütün taşlar dökülür bir rahatlama gelir sonra 'kusura bakma, kalbini kırdıysam' denir, arkasından 'gel bir çay içelim' gelir.
ben çok severim böyle şeyleri...
helalleşeceğim kavganın da, o çayında tadı bir başka olur..

rutinin dışına çıkıyorum, sonra bir bakıyorum; içi de aynı, dışı da... konfor alanımda daha çok eğleniyormuşum demeye başlıyorum hemen, bu basit şeyi fazla çılgın bulup başlangıç noktama geri dönüyorum.

nur topu gibi bir anksiyeteniz var demektir.
yalancı bir tehlike hissi.. hiçbir şekilde güvende hissetmezsin kendini. mantığın tamamen devre dışı çıktığını bir durum.
ben araba sürmeye çalıştığımda bu anı yaşıyorum. ana fazla odaklanıyorum, aklıma sadece kaza yapma olasılığım geliyor. böyle durumlarda ya savaşacaksın, ya kaçacaksın. ben ihtimalleri fazla taradığım için genelde kaçıyorum. geçmiş travmalarla bir ilgisi yoksa aşılmayacak bir dert değil aslında. bazen de genetik faktörler etkili oluyor. anneniz, babanız kaygılı insanlarsa siz de öyle olabiliyorsanız gibi..

umarım bir gün kaygılarımızı yenebiliriz...tabii önce savaşmak gerekli..

psikolojide empati: kendini karşındakinin yerine koymak.
bizdeki empati şöyle:

giriş-sonuç.. biz de gelişme yok gelişine var..
biz de empati kurabiliyorduk bir zamanlar ama hayat bize bunu öğretti.. anca kendime empati..