1.
türkçeleştirilmiş haliyle derimin altında.
marina de van tarafından yazılıp yönetilen ve oynanan fransız yapımı psikolojik dram/body horror filmi.
filmin varlığını david le breton'un ten ve iz kitabıyla keşfettim, tam olarak kitapta anlatılan konuyu çok iyi işleyen bir film olduğunu düşünüyorum. bu yüzden daha da merak ettiğim bir film olmuştu.
izlediğimde de kitaptaki aynı hisleri yaşadım resmen.
öncelikle herkesin izleyebileceği ya da izlemesi gerektiği bir film olduğunu düşünmüyorum, kendine zarar verme/ kendini yaralama konusunda fazlasıyla tetikleyici unsurlar barındırıyor. film zaten tamamen bu konu üzerine.
ten ve iz kitabında bu filmin 'bir cana bağlı olmanın endişe verici tuhaflığıyla ilgili' olduğundan bahsedilmiş.
gerçekten de benim için de öyle bir filmdi.
insanın kendini kesmesinin altındaki sebep her zaman çok büyük travmalardan geçmeyebiliyor ve filmde de kişinin iyi bir işi, sevdiği ve sevildiği bir ilişkisi, hatta en yakın arkadaşı tarafından kıskanıldığını düşündüğüm bir hayatı olsa da kişi sadece bir bedene sahip olmanın endişesi ile başa çıkamıyor.
başa çıkabileceğini düşünerek kendine yaralar açıyor ve kendince yeni bir benlik arayışına giriyor bu süreçte.
aslında bu yeni benlik arayışı bile büyük bir travma sebebi olabilecekken esther 'mutlu bir kadın gibi' gözüktüğü için çevresi tarafından fark edilmiyor, hiç değilse neden kendisine zarar verdiğini kimseye anlatamıyor.
anlatamadıkça daha da yanlış anlaşılıyor.
yine aynı kitapta bahsedildiği gibi 'yaşamak yetmez artık ona, gerçek duyguları içinde değildir. yaşadığını hissetmek ister ama bedelini ödeyerek'.
filmin fazlasıyla huzursuz edici bir yanı olsa da esther karakterini analaybildiğimi düşündüğüm için huzursuzluğu rahatsız etmedi beni.
marina de van tarafından yazılıp yönetilen ve oynanan fransız yapımı psikolojik dram/body horror filmi.
filmin varlığını david le breton'un ten ve iz kitabıyla keşfettim, tam olarak kitapta anlatılan konuyu çok iyi işleyen bir film olduğunu düşünüyorum. bu yüzden daha da merak ettiğim bir film olmuştu.
izlediğimde de kitaptaki aynı hisleri yaşadım resmen.
öncelikle herkesin izleyebileceği ya da izlemesi gerektiği bir film olduğunu düşünmüyorum, kendine zarar verme/ kendini yaralama konusunda fazlasıyla tetikleyici unsurlar barındırıyor. film zaten tamamen bu konu üzerine.
ten ve iz kitabında bu filmin 'bir cana bağlı olmanın endişe verici tuhaflığıyla ilgili' olduğundan bahsedilmiş.
gerçekten de benim için de öyle bir filmdi.
insanın kendini kesmesinin altındaki sebep her zaman çok büyük travmalardan geçmeyebiliyor ve filmde de kişinin iyi bir işi, sevdiği ve sevildiği bir ilişkisi, hatta en yakın arkadaşı tarafından kıskanıldığını düşündüğüm bir hayatı olsa da kişi sadece bir bedene sahip olmanın endişesi ile başa çıkamıyor.
başa çıkabileceğini düşünerek kendine yaralar açıyor ve kendince yeni bir benlik arayışına giriyor bu süreçte.
aslında bu yeni benlik arayışı bile büyük bir travma sebebi olabilecekken esther 'mutlu bir kadın gibi' gözüktüğü için çevresi tarafından fark edilmiyor, hiç değilse neden kendisine zarar verdiğini kimseye anlatamıyor.
anlatamadıkça daha da yanlış anlaşılıyor.
yine aynı kitapta bahsedildiği gibi 'yaşamak yetmez artık ona, gerçek duyguları içinde değildir. yaşadığını hissetmek ister ama bedelini ödeyerek'.
filmin fazlasıyla huzursuz edici bir yanı olsa da esther karakterini analaybildiğimi düşündüğüm için huzursuzluğu rahatsız etmedi beni.
devamını gör...