milkşeyh yazar profili

kedilerin tırmık ve ısırık izlerini başka bir şey zannettiler az önce.
yurdun idaresinden çağırdılar. kendime zarar verme yönelimim olduğunu düşünüyorlarmış, bu da yurttan kovulma sebebiymiş..
wtf?
lan insan bi yardımcı olur insafsızlar, direkt yurttan kovmak nedir.
neyse işte durumu anlattım, bir şekilde kapatıldı konu.
bunun acısını kedilerden onları daha hırçın severek çıkartacağım.

makyajım akmış ve çıkartmaya çok üşeniyorum şu an.

ojelerim de çıkmış fakat onları da yenilemeye çok üşeniyorum..

bir de bir süredir feriha gibi ayılıp bayılıyorum.
bu da yeni çıktı.
dün de otobüste bayılmışım, yüzüme sıkılan kolonya ile anca kendime gelebildim , sağ olsunlar gözüm yandı ama olsundu.
bugüne de randevu almıştım fakat bilin bakalım kim randevusunu onaylamayı unuttu?
ne yazık ki ben. bu da bir başka derdim çünkü bir sonraki randevuyu 13 gün sonraya alabildim.

beni deli gibi uyutan ilacım bitti, reçetesiz alamadığım için bir de onunla uğraşacağım ve umarım uyku düzenimin içine etmem.

bugün kedi sevemedim. üstelik psipsi diye çağırdığım hâlde sevemedim.

kendime çilek almıştım fakat yarısı çürük çıktı..
oysa çok büyük hayallerle almıştım seni, sana özel pudra şekeri bile almıştım ben.

son zamanlarda cildimin iyileşmesini hayatımda kimsenin olmamasına bağlıyorum.

bu kafa rahatlığıyla her boku yapabilirsin milkcim, sana güveniyorum.

açılın, yine bir yan masa dinlemesiyle geldim.

ilk başta kendimden bahsedeyim..
her zamanki kafede her zamanki yerimdeyim. vanilyalı lattemi aldım.
adımı doğru yazmışlar, tşk ederim öncelikle.
nasılyani yazılmamış, nahılsan yazılmamış, nazlı yazılmamış. büyük başarı.
ha yanlış yazsalar da hiç sorun değil, napalım yani.

evet, gelelim yan masaya.
üçlü kadın arkadaş grubu.. en güzel muhabbetler hep onlardan çıkar.
bir de toksik ilişkilerden ama o sonraki konu.

neyse efenim kadınlardan biri kahve almaya gitti, diğer ikisi de birbirlerine psikolojik destek veriyorlar gibi.
bu arada gerçekten psikolojik bir destek veriyor olabilirler çünkü tam psikoloğumun bana konuştuğu ses tonuyla konuşuyorlar birbirlerine.
sakin, anlayışlı..
hanımefendi ben de anlatabilir miyim diyerek tüm sorunlarımı ortaya dökerim geldi açıkçası.
sakin ol milkşeyhcim.
diğer kadın da tam olarak benim şikayetçi olduğum şeylerden şikayet ediyor.
günümüz ilişkilerinin zorluğundan tutun her şeye geç kalmışlık hissine kadar.

ben de onları dinliyorum, özür dilerim kendilerinden.
ama iyi geliyor, hele ki psikoloğumsu kadının konuşması..

bir randevu alabilir miyim diye sorsam ne olabilir ki?

kevin wilson tarafından yazılan roman.

yine kapağına aldanıp alıp okuduğum kitaplardan biri. ve açıkçası beklentilerimi hiçbir şekilde karşılamadığını da söyleyebilirim.
daha çok yazarın yazım dili hoşuma gitmedi sanırım, çok düz bir anlatımdı benim için.
bana hiç geçmedi.

konu olarak ise ateş fışkıran çocuklar düşünün.
bu hastalığa hiçbir şekilde tedavi bulamamışlar zamanında, hah işte bu çocuklara bakıcılık yapan lilian ve maceraları vs.

bunun dışında anlatabileceğim pek bir şey yok.
yine de çerezlik ve kolay okunabilir bir kitaptı.

ne zaman bir başka minibüs kankalarını görseler düt düt korna öttürmeleri bence minibüs şoförlerinin selamlaşma şekli.

açıkçası her zaman garip geliyor.
bir de fark ettiğim kadarıyla yakınlık seviyesine göre bu düt dütler artıyor.

tanıdık- düt.
tanıdık ama samimi - düt düt
yakın arkadaş- düğüüttt
en yakın arkadaş - düğüüüüüüüüüttttt
bacanak- düt düüüüüüüğğğüüüütttttttüüüüüüttttttt

sümüklüm..

doğum günün kutlu olsun sevgili eppurr
çokça kalplerr <3<3

fazlasıyla başarısız olduğum konulardan sadece biri.
kendim dışında herkesi değerli bulabilip kendime gelince verecek en ufak değerimin kalmamasıyla değersizlik hissiyatının dibini görüyorum genelde.
yani şu ana kadar hep öyle oldu.

şu an ise değerli hissetmektense değersiz hissetmemeye çalışıyorum daha çok.
değersizlik hissiyatının insanı ne derece çöküşe uğratacağını biliyorum, hiç değilse değer konusuna farklı bir gözle bakmak istiyorum bir süre.

kendi gözümden bakmadığım sürece değersizlik hissiyatıyla o kadar fazla uğraşmıyorum.
kendimi değerli de hissetmiş olmuyorum gerçi ama dediğim gibi, o konu şu an düşündüğüm bir konu değil çünkü içinden çıkamıyorum.

yine çizimlerine aldanıp aldığım ve genel olarak beklediğimi bulamadığım çizgi romanlardan biri*.

fransız karikatürist jean jacques sempe tarafından çizilmiştir ve terapi veren / danışan kişiler arasındaki iletişim anlatılır.
hikaye tarzında değil, zaten kısacık bir kitap. daha çok sade ama düşündüren tarzdan bir şey olduğunu söylemeliyim.
hatta benim gibi renk cümbüşünü ve abartılı duyguları seven birisi için fazla sadeydi.

yine de çizimlerini bir ara kendim boyamayı düşünüyorum, belki eğlenceli olabilir.

kadınlara özel şeylerin bu derece pahalı olup erkeklere özel olarak üretilen şeylerin bu derece uygun olabilmesine hâlâ alışamıyorum.
acaba mal olduğumu bildikleri için beni kazıklayabileceklerini falan mı düşünüyorlar, onu da bilmiyorum.
çünkü öyle düşünüyorlarsa doğru düşünmüşler, kazıklandım arkadaşlar.
hem de bir kerelik falan da değil, bayağı geçirdiler yani.

şimdi en basiti şampuan konusu bile...
off kafayı yiyeceğim bak sinirden.
erkeklerin üçü bir arada hem vücutlarını, hem saçlarını, hem her yerini yıkayabilecekleri bir şey var mesela?
wtf?
yani kadınlara özel böyle bir şey çıkartsalar bile alacağımı düşünmüyorum, temiz gelmiyor fakat bu şey neden erkeklere özel güzel kardeşim?
kadınlara neden şampuan +saç kremi + vücut losyonu + duş jeli + ve diğer binbir türlü bakım malzemesi zorunluymuş gibi reklam edilirken bu erkekler neden bir ürün ile hayatlarına devam edebiliyorlar?

kısacası kahrolsun kapitalizm.
ve kahrolsun erkeklere hizmet eden kapitalizm.

ha ben de bu kapitalizmin bir parçası mıyım, herkes kadar evet ama yine de kahrolsun işte.

ben saksı değilim, beni kendi kapitalist emellerinize artık şey edemeyeceksiniz.
umarım yani.
inş.

bugün bok gibi hissettiğim bir anda bir kedinin yanıma sokulup beni yalamaya başlamasıyla tekrar fark ettiğim mükemmel ötesi özellik.
bütün kedilerde olduğunu düşünmesem de bazı kediler gerçekten insanın ruh halinden anlıyor gibi.
ya da ben fazla anlam yüklemeyi tercih ediyorumdur, bilmiyorum ama sonuç olarak tatlış bir canlı tarafından yalanmak mükemmel hissettiriyor.

dünyadaki tüm kötülüklerin arasında kalmış ufacık huzur taneleri benim için kediler.

büyüdüğü için oğluş artık minnoş değil..

her şeyi kendi ufacık tefecik dünyama sığdırabiliyorum kendim dışında.
her boku sığdırıyorum, benimle alakasız şeylerden tut nefret ettiğim şeyleri, kişileri bile sığdırıyorum.
konu bana gelince de ufak ufak tüyüyorum farkında bile olmadan.

sonuç olarak kendimi içine alamadan yarattığım dünyayı seviyorum bir şekilde.
doğruluğuna yanlışlığına bakmıyorum, yanlış olan tek nokta benmişim gibi.

have a nice life grubunun albümlerinden biri ve benim için dünyanın en güzel albümlerinden biri olabilir.
her şarkısı ayrı mükemmel, her şarkısı farklı bir evrene götürüp öldürüp bırakıyor sanki.

insanların bu konuda ne derece bilinçsiz olabileceklerini birkaç dakika önce yeniden fark ettim.
özellikle de kadınların bu konularda bilinçsiz olması daha da canımı yakıyor açıkçası.

kendi yaşıtlarımdaki kadınların bu konuya 'onlar da serseri erkeklerle takılmasaymış eheheh' şeklinde bakıyor olmasına mı yanayım, neden 'kadın cinayeti' olarak ayrıştırıldığını anlatmaya çalıştığımda feminizmi abarttığım düşüncesine mi yanayım, bu kişinin psikoloji okuyor olmasına mı yanayım..
bilemiyorum altan.
sadece garip geliyor bazı şeyler.

doğum gününüz kutlu olsun inşş.
nice mutlu ve sesli ve müzikli ve hayvanlı yaşlara.

her şeyi göze alarak sezen aksu demek istiyorum.

#3705164
yedi ay önce de aynı konuya sinir olmuşum, hâlâ aynı konuya sinir oluyorum.
'çok kilo almışsın' cümlesine nasıl bir tepki vermemi bekliyorlar onu da hiçbir zaman anlayamayacağım.
'evet' diyorum, e aldım çünkü.
sonra uzun bir sessizlikten sonra tavsiye vermeye başlıyorlar ve asıl sorun bu da değil.
asıl sorun bu tarz fiziksel konular hakkında herkesin bir fikrinin olması ve her fikre saygı duyulması gerektiği düşüncesi.

konu kilodan da bağımsız bir şey aslında, tamamen insanların fikrini sormadığımız konular hakkında fikirlerinin çok önemliymiş gibi davranıyor olmasında.
herkesin her konuda tavsiye verebiliyor oluşuna, her bok hakkında bir fikirlerinin oluşuna ve fikirleri kabul edilmediğinde ya da tavsiyeleri uygulanmadığında bunu 'saygısızlık' olarak algılıyor olmaları durumuna artık nasıl tepki vereceğimi bilemiyorum.

he deyip geçiyorum, napayım başka.
sonra bir tavsiye daha geliyor bir yerden 'ama öyle he deyip geçersen sonu senin için........... olabilir'
ya bi si.... diyemiyorum.
haklısın diyorum.

hepiniz haklısınız. ben kendi hayatımı sizden daha fazla düşünemeyecek kadar şey biriyim sadece.

az önce hayatımı ya da hayatsızlığımı sorgularkene tanımadığım bir adam tarafından söylenmiş söz.

o an 'silerim senin dalağını' bakışımı* atmış olsam da kendisine buradan teşekkürlerimi sunuyorum.
çünkü kendisine inanmayı ve kanmayı tercih ediyorum.