1.
two moons ve the skull'dan sonra üst üste açtığım 3. amorphis şarkısı başlığıdır. bir önce açtığım the skull başlığında da dediğim gibi hepinizin ebesine selamlarımı yolluyorum. yok lan, öyle dememiştim ki... işte amorphis'in under the red cloud adlı 2015 çıkışlı albümünde yer alan çok sevdiğim iki şarkıdan diğeri de dark path. bunu galiba the skull'dan da çok seviyorum. üst üste 3. kez dinlemekteyim şu anda, vallahi şahane bir şey ve tam damar metal. nahiflik ve vahşilik dikotomisini müthiş bir füzyonla yansıtan bir eserle karşı karşıyayız ve gönül tellerini titretirken aynı zamanda tüyleri diken diken etme potansiyeline sahip bir şarkı bu. sırtlan gibi bir vücut pozisyonu bile aldırabilir hatta insana, o denli vahşileştiği kısımlar var. artık bir bölümünde kuğu gibi dururken diğerinde zürafa gibi durmanız ya da işte sırtlan pozisyonuna geçmeniz ne kadar sağlıklı bilemiyorum da pek tabii mübalağa yapıyorum efenim biraz. yalnız şarkı cidden de bomba. dinleyip ve farklı duygular patlamasını deneyimleyin derim. \m/
devamını gör...