deniz tüney aliefendioğlu

“1981 yazıydı. levent’te oturuyorduk. kapı çaldı. barış gelmiş. ‘buyur içeri.’ diyorum. öyle kapıda duruyor. ‘neden duruyorsun, gelsene.’ dedim. ‘ben değil, sen geliyorsun.’ dedi. nereye? stüdyoya. ne yapacağız? şarkı söyleyeceksin. ‘ben piyanistim, ses eğitimi almadım, olmaz söyleyemem.’ diyorum. ama takmış kafasına ‘sen söyleyeceksin.’ diye. tuttu kolumdan stüdyoya götürdü beni. albümdeki tüm şarkılar tamamlanmış. bizim şarkımızda da, barış kendi kısmını söylemiş. bir tek benim bölüm kalmış. sözleri, notaları verdi. ‘hadi geç kayda.’ dedi. bir baktım notalara, inanılmaz tiz, ‘mümkün değil söyleyemem.’ dedim. ama barış bu, dinletemedim. girdim kayıt odasına, söyledim. ve oldu. ‘nasıl oldu’ diye sormayın inanın bilmiyorum.”

barış mançoyla vefatından birkaç gün önce şöyle de bir anısı var

barış manço’nun eski şarkılarını yeniden yorumladığı mançoloji albümünün de ilginç bir hikâyesi var. ‘alla beni pulla beni’ şarkısının bu kaydında da birincisine benzer bir süreç yaşanmış. barış manço bütün şarkıları yeniden okumuş, kayıtlarını yapmış. geriye kalan tek şarkı, yine ‘alla beni pulla beni’ olmuş. fakat deniz hanım, 1999’da istanbul’da değil. eşi komando olduğundan adana’da yaşıyorlar. barış manço yine “ben bu şarkıyı deniz’den başkasıyla söylemem.” demiş. ama kemal bey istanbul’a gitmek için askeriyeden bir türlü izin alamıyor. barış manço ne yapmış dersiniz? dönemin genel kurmay başkanı hüseyin kıvrıkoğlu’nu aramış, kemal bey için 5 günlük izin koparmış. böylelikle şarkı tekrar yorumlanmış.