1.
senaryosu halil ünal tarafından kaleme alınmış ve aynı isim tarafından yönetilen kısa film; kadrosunda, samet melih esen, selvi çakal ve yönetmenin kendisi halil ünal rol almakta iken film ise 2018 yılında yayınlanmıştır.
en büyük hayali tekerlekli sandalye olmaksızın özgürce ve sağlıkla yürüyebilmek, koşabilmek, futbol oynamak ve şiir kitabını bastırabilmek olan yirmili yaşlarındaki sinan adlı bir gencin düşlerine yaklaşmasını konu ediniyor.
sinan'ın anneannesiyle yaşadığı görülüyor, bir de abi dediği biri var, abi dediği adama ise şiirlerini vermiş, okuması için, okuduktan sonra da eğer mümkün olursa yazdıklarının kitap olarak basılması için...
sinan'ın futbol oynayan çocukların sevincine kayıtsız kalamadığı görülüyor, ayakları tutmasa da zihninde futbol oynadığını hayal ediyor, düşlerinde hiçbir engel yok, hiçbir zorluk yok, sanki sadece düşlerinde mutlu o...
sinan'ın çok mutlu olduğunu görmemiz ile filmin sonlarına yaklaşıyoruz, belki bir hayali hep eksik kalacak ama başka bir hayali hâlâ ona ait ve gerçekleşmesi olanaksız değil.
şimdi ise filmle ilgili kişisel fikirlerime geçmek istiyorum;
konu açısından fazla derin bir kısa film olduğunu kendi adıma söyleyemesem de oyunculuk açısından duygusal bulduğum bir kısa filmdi.
sinan bize hayatın ne kadar zorluklarla dolu olsa da insanın hayallerinden vazgeçmemesi gerektiğini bir kez daha hatırlatır gibiydi, fiziksel anlamda yürümen imkânsız olsa bile ruhunda dans etmeye devam edebilirdin, bazı hayallerin artık imkânsız gibi gözükse bile hayatta olduğun müddetçe çare ve umut var demekti.
hayallerinden, umutlarından, düşlerinden vazgeçme...
en büyük hayali tekerlekli sandalye olmaksızın özgürce ve sağlıkla yürüyebilmek, koşabilmek, futbol oynamak ve şiir kitabını bastırabilmek olan yirmili yaşlarındaki sinan adlı bir gencin düşlerine yaklaşmasını konu ediniyor.
sinan'ın anneannesiyle yaşadığı görülüyor, bir de abi dediği biri var, abi dediği adama ise şiirlerini vermiş, okuması için, okuduktan sonra da eğer mümkün olursa yazdıklarının kitap olarak basılması için...
sinan'ın futbol oynayan çocukların sevincine kayıtsız kalamadığı görülüyor, ayakları tutmasa da zihninde futbol oynadığını hayal ediyor, düşlerinde hiçbir engel yok, hiçbir zorluk yok, sanki sadece düşlerinde mutlu o...
sinan'ın çok mutlu olduğunu görmemiz ile filmin sonlarına yaklaşıyoruz, belki bir hayali hep eksik kalacak ama başka bir hayali hâlâ ona ait ve gerçekleşmesi olanaksız değil.
şimdi ise filmle ilgili kişisel fikirlerime geçmek istiyorum;
konu açısından fazla derin bir kısa film olduğunu kendi adıma söyleyemesem de oyunculuk açısından duygusal bulduğum bir kısa filmdi.
sinan bize hayatın ne kadar zorluklarla dolu olsa da insanın hayallerinden vazgeçmemesi gerektiğini bir kez daha hatırlatır gibiydi, fiziksel anlamda yürümen imkânsız olsa bile ruhunda dans etmeye devam edebilirdin, bazı hayallerin artık imkânsız gibi gözükse bile hayatta olduğun müddetçe çare ve umut var demekti.
hayallerinden, umutlarından, düşlerinden vazgeçme...
devamını gör...