düşen çocuğu niye düştün diye azarlamak

bunu nerede görsem içim sızlar. çocuk bir şekilde düşer, acısı vardır, dizi kanar ve ağlamaya başlar. yanındaki (genelde anne) çocuğu teselli edip en azından ruhsal bir rahatlama sağlayacağı yerde neden düştüğü konusunda çocuğu azarlar. öyle yürünmeyeceğini, sözünü dinlemezse düşmenin kaçınılmaz olduğu konusunda konuşmaya başlar ve çocuk dizinin acısının üzerine bir de düştüğü için suçluluk hisseder. annesinin sıcak bir sarılması ve tatlı sesiyle tesellisi yerine soğuk ve yargılayıcı tonu çocukta dizindekinden daha büyük bir yara açar ve bu iyileşmesi zor bir yaradır.

çocuk artık düşmemek ve ağlamamak için koşmayı bırakır. her zaman dikkatli ama heyecansız adımlarla ilerler. yine de ayağı takılıp düşerse gözlerine hücum eden yaşları zapt etmeye çalışır ve sessizce kalkıp yoluna devam eder.

çocuğun hasta olması annede anksiyeteyi tetiklediği için olandır.

bu cocukken benmisim.
dusermisim. normal bi cocuk aglar ve naz yapar di mi?
ben hemen ayaga kalkar:
-tobe tobe. bi daha olmıcak.
dermisim.