düşün ki tanrı bunu okuyor

azrail trafiğe takıldı galiba.

şimdi benim hiçbir dile yatkınlığım yok. bir yılı aşkın süredir duolingo'dan japonca öğreniyorum ve hala random bir iki cümle dolaşıyor aklımda (sore wa watashino booshi des gibi-ki böyle mi yaziliyordu unuttum - bir de tabemas yemek fiili)
işte hiçbir yatkınlığım yok. yani ailemde kürt, laz falan da yok ve mesela ananem azcık gürcüce biliyormuş ama benim japonca-ya dair kurduğum cümle gibi iki üç cümle etrafında dolaşıp beni eyliyor.
kısacası çeviri işi yok bende yani
yani dünya vatandaşı değilim. beni nereye koyduysan orasıyla sınırlıyım. yeni harita açma işi de yok.
işte sen niye beni orta-doğuya bıraktın yani? bari ingilizce konuşulan bir yere bıraksaydın. iş ögretmek gibi olmasın ama bu şekilde olan insanları öyle yerlere birakmalisin. böyle şartlar hiç eşit değil ve dengeler de çok bozuk

posetitel muzeya'daki ziyaretçi'nin seslenişiyle seslenebilirim eğer tanrı diye bir şey varsa kendisine:
"tanrım! benim, insan. nereye gideyim?"

.

bazı gerizekalı kulların kendi narsisizmini senin üzerinden kurup cenneti kendisi gibi insanların dolduracağına inanıyor. hatta bu konuda sana güvenmeyip kendisi gibi olmayanlara zulmetme haddini bile kendilerinde buluyorlar. bu insanlar sana mı, kendilerine mi tapiyorlar belli değil.

"içimizdeki beyinsizlerin işledikleri yüzünden bizi helak eder misin allahım!" (araf 155)

kim neye inanır ya da neye inanmaz hiç umursamam. fakat, o gün geldiğinde umarım buradan atıp tutanlar, büyük bir sürprizle karşılaşmazlar.