düşün ki tanrı bunu okuyor

(bkz: beni niye sevmedin)

cinler gerçekse yolla birkaç tane, canım sıkılıyor gece gece. yanına da 50'lik cin açar dertleşirim.

allahım sen konuyu biliyorsun.

ne zaman buluşuyoruz?

allah’ım,
beni imtihan ederken kalbimi katılaştırma.
kaybettiğimde isyana değil, anlamaya yaklaştır.
kazandığımda unutanlardan değil, şükredenlerden eyle.

biraz da sen anlat isterim. bu durum sana nasıl hissettirdi?

düşün ki…
tanrı okuyor…

bebiştay, kadir-i mutlak bir tanrıya iman ediyorsan yazdığımı okur mu diye tereddüte düşmezsin. sen daha yazmamışken de yazacaklarını bildiğine inanırsın. bu gariplikte bir başlık var.

selam dua ile,
levi.

yazmaya hacet yok. (bkz: ey kişiye kalbinden daha yakın olan)

azrail trafiğe takıldı galiba.

şimdi benim hiçbir dile yatkınlığım yok. bir yılı aşkın süredir duolingo'dan japonca öğreniyorum ve hala random bir iki cümle dolaşıyor aklımda (sore wa watashino booshi des gibi-ki böyle mi yaziliyordu unuttum - bir de tabemas yemek fiili)
işte hiçbir yatkınlığım yok. yani ailemde kürt, laz falan da yok ve mesela ananem azcık gürcüce biliyormuş ama benim japonca-ya dair kurduğum cümle gibi iki üç cümle etrafında dolaşıp beni eyliyor.
kısacası çeviri işi yok bende yani
yani dünya vatandaşı değilim. beni nereye koyduysan orasıyla sınırlıyım. yeni harita açma işi de yok.
işte sen niye beni orta-doğuya bıraktın yani? bari ingilizce konuşulan bir yere bıraksaydın. iş ögretmek gibi olmasın ama bu şekilde olan insanları öyle yerlere birakmalisin. böyle şartlar hiç eşit değil ve dengeler de çok bozuk

posetitel muzeya'daki ziyaretçi'nin seslenişiyle seslenebilirim eğer tanrı diye bir şey varsa kendisine:
"tanrım! benim, insan. nereye gideyim?"

en son: "oku" diyen o değil miydi? ayrıca belli ki bir şeyleri çok kötü tarif etmiş; çünkü dünya'ya şu an din şemsiyesi altındakiler en çok zararı veriyorlar. tıpkı geçmişte de olduğu gibi.

bazı gerizekalı kulların kendi narsisizmini senin üzerinden kurup cenneti kendisi gibi insanların dolduracağına inanıyor. hatta bu konuda sana güvenmeyip kendisi gibi olmayanlara zulmetme haddini bile kendilerinde buluyorlar. bu insanlar sana mı, kendilerine mi tapiyorlar belli değil.

"içimizdeki beyinsizlerin işledikleri yüzünden bizi helak eder misin allahım!" (araf 155)

kim neye inanır ya da neye inanmaz hiç umursamam. fakat, o gün geldiğinde umarım buradan atıp tutanlar, büyük bir sürprizle karşılaşmazlar.