1.
depresyondan mütevellit ruhsal olarak sudan çıkmış balık gibi çırpınırken almanca dilbilgisi kitabını elimin tersiyle itip puhu tv* başına şahsiyet izlemek için oturmuşken kendimi izlerken bulduğum; türkçesi elveda berlin, almancası tschick, ingiliççesi goodbye berlin olan, fatih akın imzalı, wolfgang herrndorf'un en ünlü* kitabından uyarlanan bir şeyler. sanırım film ama umarım dizidir ve sezon sezon izlerim* çünkü hoşuma gitti. kardeşimin ki kendi on yaşında, dandik tabletinden bunu izlerken birden kapanıverdi. o yüzden tamamını izleyemedim ama filmde royal blood falan çalıyor.*
filmde klasik ezik bir velet var. über yakışıklı olmasına rağmen neden ezik anlayamıyoruz. klasik bir "anne babayı yetiştiren çocuk" duyarı kasılıyor. kendisi on dört yaşlarında. okulda klasik zorbalık var. sonra okula klasik bir tetikleyici geliyor. doğal olarak o da dışlanan bir tip. bir rus. almanların arasında bir rus. film orijinal adını bu sonradan gelen veletten alıyor. e tabii sonra bu ikisi dost olup tschick'in çaldığı eski model, ahı gitmiş vahı kalmış mavi bir lada niva'yla maceralara çıkıyorlar.
film işte tam buradan itibaren farklılaşıyor, klişeler daha fazla sürmüyor. bizim yakışıklı veledin dış ses karakterini de üstlendiği bir film. arada bir konuşuyor. türü: hafif dram, az daha fazla komedi, az biraz psikoloji, biraz ezik çocuğun parlayışı çok fazla huzur ve mesaj verelim... aile filmi işte. ama az biraz cinsellik olduğunu söyleyeyim de...
asıl oğlanımız tahtaya cikip anasini, yazdigi bir ev odevinden buyuk bir seffaflikla anlatinca ogretmenimiz oglana "bunlari nasil yazarsin, o senin annen..." basitliginde bir seyler soyluyor. toplumdaki normlarin sacmaligi defterini acan, bu konuyu masaya yatiran oldukca estetik bir sahne. normalde hiç kimsenin goz yaslarini tutamadigi filmlerde mimik oynatmayan ben, bu filmde psikoloji kastiklari yerlerde salya sumuktum.
filmdeki yakisikli cocugun okulda asik oldugu bir kiz var. herkesi doom gunu partisine davet ederken bu cingene bi' bizim oglanlari etmiyor. tuhaf tuhaf hayaller kuruyor bu oglanlardan asil oglan olani, sanki kiz onu digerlerine verdiginden cok daha farkli bir sekilde davetiyeyi vererek davet etmis falan sonra bir uyaniyor ki hayalinden kiz bunun yuzune bakmadan siniftan cikiyor o sirada... acaba sonu sizofrene mi baglayacaklar du bakalim daha bitmedi... oglanin babasi, oglanin annesinin alkol bagimliligi icin hastaneye yatmasini firsat bilip "is seyehati" hakkini oldukca genc ve guzel bir "is arkadasi"ile kullanip evden bu arkadasi ile el ele giderlerken de oglanin bir hayalden uyandigina sahit oluyoruz. bu hayalde oglanin ikisini de eliyle yaptigi silahla gercekten vuruyor olmasi bayagi estetik duruyor nedense.
veledimizin kendini bilgisayar oyununa vermesi gunumuze tutulan bir ayna idi.
daha sonra tschick yolculuğuna cikmalarindan cok kisa bir sure sonra veledizyakzademizin akilsiz telefonunu lada'nin camindan atti ve teknolojiyle bagi kopan insan yeniden yasama gozlerini acti.
on dort yasindaki iki veledin bir arabayla, konfor alanlarindan yüzlerce kilometre uzakta iyi vakit gecirmeleri fazla iyimser. imkânsız degil.
tschick sonlara dogru gay oldugunu soyluyor. baslarda ip uclarini veriyor olsa da iyi saklaniyordu. bu ihtimal pek akliniza gelmiyor film boyu. karakterler oldukca iyi yazilmis.
filmdeki asil oglanimiz belki bana bir seyler ogretmis olabilir. o ya da bu sebeplerden oyle ya da boyle farkli olabiliriz. ayni sebeplerden psikolojik olarak da birbirimizden farkli olabiliriz. kimilerimiz bezmis olabiliriz, sosyal olmayabiliriz, korkabiliriz, rus olabiliriz, lezbiyen olabiliriz... bunlar bizi dışlayanları haklı, bizi yaşamayı hak etmeyen bir pislik yapmaz. hepimizin güçsüz yanları olabileceği gibi güçlü yanları da var. yapmamız gereken şey o güçlü yanlarımıza oynamak.
bir kişi fatura ödeyemiyor, bundan korkuyor olabilir. resmi işlerin hepsini itici ve korkunç bulabilir. yirmi sekiz yaşına gelip, erkek olup o yaşına kadar tek kuruş kazanamamış olabilir.* herkes bunları onun yüzüne vuruyor olabilir. bu onun yüzüne vuranları haklı, onu aptal yapmaz. sadece zayıf olduğu konular var. mesela o da çok iyi resim çiziyordur. bu oldukça normal bir şey.
kızlar-erkekler yüzümüze bile bakmıyor gibi hissedebiliriz. bu, bu dusuncemizi gerçek, bizi çirkin yapmaz.
depresyona girebiliriz, kendimizi değersiz hissedebiliriz, yapmaya çalıştığımız şeylerin kısa vadede hiçbir b..a yaramaması ile hiddetlenip, o yapmamız gereken şeyi kendimize duyduğumuz bir hiddetle fırlatıp tüm benligimizle içimizdeki çocuğu; dizi izlemeye, yemek yemeye, şişeleri devirmeye, cinselliğe,uykuya verebiliriz. ama önünde sonunda böyle yaşanmayacağını, bu zorlukların hayatin tadı tuzundan ziyade ta kendisi olduğunu idrak edip, sindirip, kabullenip harekete geçmek zorundayız. aksi takdirde...
"aksi takdirde"den sonra ben başlıyorum işte. sonrasini anlatayım ama karamsarligi sevmiyorsan asagiyi okuma.
oldukca andirsa da intihar notu falan yazmiyorum.
dayanak kapılarım bu anlattıklarımdan ibaretti işte. hepsi tükendi. samanyolu galaksisi'nin kenar mahallesindeki bir yildiz kumesinin kendisine gore devasadan da devesa olan ama aslinda bir hic olan bir gezegeninde, olmadigi ve olamayacagi zaman dilimlerine göre hiç varolmamis olan, yasadigi sehir icerisinde kaybolsa ebeveynleri ile yasadigi evini bulamayacak kadar "tuhaf" olmak, hicbir seyi becerememe "sanssizligina" bir kilif olarak sanatı dikmek istemek ama onu da becerememek, uyukusuz gecen geceler boyu tek bir, ne demekse, "olumlu" ozelligini; hayatin, ne demekse, pozitif yonlerini dusunup bir tane bile bulamamak, tırnaklarını; parmaklarını kanatana dek yemek, kendi kendine dert ettiği şeylerle alay etmek, anlatınca başkalarının gözlerinden fışkıran "derdini s..eyim ılık velet" bakışlarının altında ezilmek...
herkes yaşamak zorunda değil diye düşünüyorum artık ama intihar etmeye useniyorum. alisilmadik olmak istiyorum ama daha alisilmis olmayi beceremiyorum. ama bunlar hep hastalıklı düşünceler. belki ilerde bu hislerim yok olur. belki gelecek gercekten heyecan vericidir ama belki de degildir. belki de dusunduklerim gercektir, neden olmasin? belki de ölünce yok olmuyoruzdur.* evet depresifim. depresyondakilerin aklinda zaten intihar planlari döner. yani bu bir intihar notu falan değil. uzun süredir böyle yaşıyorum. bakalim hayatimizda* neler olacak?
filmde klasik ezik bir velet var. über yakışıklı olmasına rağmen neden ezik anlayamıyoruz. klasik bir "anne babayı yetiştiren çocuk" duyarı kasılıyor. kendisi on dört yaşlarında. okulda klasik zorbalık var. sonra okula klasik bir tetikleyici geliyor. doğal olarak o da dışlanan bir tip. bir rus. almanların arasında bir rus. film orijinal adını bu sonradan gelen veletten alıyor. e tabii sonra bu ikisi dost olup tschick'in çaldığı eski model, ahı gitmiş vahı kalmış mavi bir lada niva'yla maceralara çıkıyorlar.
film işte tam buradan itibaren farklılaşıyor, klişeler daha fazla sürmüyor. bizim yakışıklı veledin dış ses karakterini de üstlendiği bir film. arada bir konuşuyor. türü: hafif dram, az daha fazla komedi, az biraz psikoloji, biraz ezik çocuğun parlayışı çok fazla huzur ve mesaj verelim... aile filmi işte. ama az biraz cinsellik olduğunu söyleyeyim de...
asıl oğlanımız tahtaya cikip anasini, yazdigi bir ev odevinden buyuk bir seffaflikla anlatinca ogretmenimiz oglana "bunlari nasil yazarsin, o senin annen..." basitliginde bir seyler soyluyor. toplumdaki normlarin sacmaligi defterini acan, bu konuyu masaya yatiran oldukca estetik bir sahne. normalde hiç kimsenin goz yaslarini tutamadigi filmlerde mimik oynatmayan ben, bu filmde psikoloji kastiklari yerlerde salya sumuktum.
filmdeki yakisikli cocugun okulda asik oldugu bir kiz var. herkesi doom gunu partisine davet ederken bu cingene bi' bizim oglanlari etmiyor. tuhaf tuhaf hayaller kuruyor bu oglanlardan asil oglan olani, sanki kiz onu digerlerine verdiginden cok daha farkli bir sekilde davetiyeyi vererek davet etmis falan sonra bir uyaniyor ki hayalinden kiz bunun yuzune bakmadan siniftan cikiyor o sirada... acaba sonu sizofrene mi baglayacaklar du bakalim daha bitmedi... oglanin babasi, oglanin annesinin alkol bagimliligi icin hastaneye yatmasini firsat bilip "is seyehati" hakkini oldukca genc ve guzel bir "is arkadasi"ile kullanip evden bu arkadasi ile el ele giderlerken de oglanin bir hayalden uyandigina sahit oluyoruz. bu hayalde oglanin ikisini de eliyle yaptigi silahla gercekten vuruyor olmasi bayagi estetik duruyor nedense.
veledimizin kendini bilgisayar oyununa vermesi gunumuze tutulan bir ayna idi.
daha sonra tschick yolculuğuna cikmalarindan cok kisa bir sure sonra veledizyakzademizin akilsiz telefonunu lada'nin camindan atti ve teknolojiyle bagi kopan insan yeniden yasama gozlerini acti.
on dort yasindaki iki veledin bir arabayla, konfor alanlarindan yüzlerce kilometre uzakta iyi vakit gecirmeleri fazla iyimser. imkânsız degil.
tschick sonlara dogru gay oldugunu soyluyor. baslarda ip uclarini veriyor olsa da iyi saklaniyordu. bu ihtimal pek akliniza gelmiyor film boyu. karakterler oldukca iyi yazilmis.
filmdeki asil oglanimiz belki bana bir seyler ogretmis olabilir. o ya da bu sebeplerden oyle ya da boyle farkli olabiliriz. ayni sebeplerden psikolojik olarak da birbirimizden farkli olabiliriz. kimilerimiz bezmis olabiliriz, sosyal olmayabiliriz, korkabiliriz, rus olabiliriz, lezbiyen olabiliriz... bunlar bizi dışlayanları haklı, bizi yaşamayı hak etmeyen bir pislik yapmaz. hepimizin güçsüz yanları olabileceği gibi güçlü yanları da var. yapmamız gereken şey o güçlü yanlarımıza oynamak.
bir kişi fatura ödeyemiyor, bundan korkuyor olabilir. resmi işlerin hepsini itici ve korkunç bulabilir. yirmi sekiz yaşına gelip, erkek olup o yaşına kadar tek kuruş kazanamamış olabilir.* herkes bunları onun yüzüne vuruyor olabilir. bu onun yüzüne vuranları haklı, onu aptal yapmaz. sadece zayıf olduğu konular var. mesela o da çok iyi resim çiziyordur. bu oldukça normal bir şey.
kızlar-erkekler yüzümüze bile bakmıyor gibi hissedebiliriz. bu, bu dusuncemizi gerçek, bizi çirkin yapmaz.
depresyona girebiliriz, kendimizi değersiz hissedebiliriz, yapmaya çalıştığımız şeylerin kısa vadede hiçbir b..a yaramaması ile hiddetlenip, o yapmamız gereken şeyi kendimize duyduğumuz bir hiddetle fırlatıp tüm benligimizle içimizdeki çocuğu; dizi izlemeye, yemek yemeye, şişeleri devirmeye, cinselliğe,uykuya verebiliriz. ama önünde sonunda böyle yaşanmayacağını, bu zorlukların hayatin tadı tuzundan ziyade ta kendisi olduğunu idrak edip, sindirip, kabullenip harekete geçmek zorundayız. aksi takdirde...
"aksi takdirde"den sonra ben başlıyorum işte. sonrasini anlatayım ama karamsarligi sevmiyorsan asagiyi okuma.
oldukca andirsa da intihar notu falan yazmiyorum.
dayanak kapılarım bu anlattıklarımdan ibaretti işte. hepsi tükendi. samanyolu galaksisi'nin kenar mahallesindeki bir yildiz kumesinin kendisine gore devasadan da devesa olan ama aslinda bir hic olan bir gezegeninde, olmadigi ve olamayacagi zaman dilimlerine göre hiç varolmamis olan, yasadigi sehir icerisinde kaybolsa ebeveynleri ile yasadigi evini bulamayacak kadar "tuhaf" olmak, hicbir seyi becerememe "sanssizligina" bir kilif olarak sanatı dikmek istemek ama onu da becerememek, uyukusuz gecen geceler boyu tek bir, ne demekse, "olumlu" ozelligini; hayatin, ne demekse, pozitif yonlerini dusunup bir tane bile bulamamak, tırnaklarını; parmaklarını kanatana dek yemek, kendi kendine dert ettiği şeylerle alay etmek, anlatınca başkalarının gözlerinden fışkıran "derdini s..eyim ılık velet" bakışlarının altında ezilmek...
herkes yaşamak zorunda değil diye düşünüyorum artık ama intihar etmeye useniyorum. alisilmadik olmak istiyorum ama daha alisilmis olmayi beceremiyorum. ama bunlar hep hastalıklı düşünceler. belki ilerde bu hislerim yok olur. belki gelecek gercekten heyecan vericidir ama belki de degildir. belki de dusunduklerim gercektir, neden olmasin? belki de ölünce yok olmuyoruzdur.* evet depresifim. depresyondakilerin aklinda zaten intihar planlari döner. yani bu bir intihar notu falan değil. uzun süredir böyle yaşıyorum. bakalim hayatimizda* neler olacak?
devamını gör...