emperyal düzende çok ulusluluk

emperyal düzende çok ulusluluk, emperyalizmin kendisinden doğan bir zorunluluktur. genişlemeci ve hükmedici politikalara sahip bir ülke birden fazla ulusa ev sahipliği yapmak zorundadır. ayrıca ekonomik olarak büyüyen ve bu büyümeye işçi yetiştiremeyen emperyal devletler de dışarıdan işçi getirmeye mecburdur. dolayısıyla emperyalizmin ırkçılıkla eşzamanlı yürütülmesi mümkün değildir. etnik hiyerarşi, genellikle emperyal devletlerin asıl realitesidir. etnik hiyerarşinin sağlandığı bu devletlerde azınlık halklara zulmedilmez fakat kurucu ulus kadar güçlenmelerine de izin verilmez. bu sistem osmanlı imparatorluğunda, moğol imparatorluğunda, britanya imparatorluğunda kusursuz işlemiştir. lakin selçuklularda farslar haddinden fazla güçlendiği için sistem bozulmuş ve devlet yıkılmıştır. osmanlı, bu işi en akıllıca çözen devletti şüphesiz. zira devşirmeler ve türkler birbirini dengeleyecek şekilde ayarlanmıştı. böylelikle türkler birleşip padişaha isyan edemeyecekti, ya da devşirmeler birleşip türkiye devletini ortadan kaldıramayacaklardı.