bilge tonyukuk yazar profili

gecesi, gündüzü olmayandır.

böyle bir birliğin kurulabileceğine, kurulsa bile içerisinde türkiye'yi barındıracağına ihtimal vermiyorum. biz türkler köken olarak asyalıyız ve avrupalılar tarafından kabul görme imkanımız tarihimizden ötürü bulunmuyor. kendimizce haklı olsak da onların toprağını işgal edip medeniyetlerinin tam orta yerine yerleştik. birbirleri arasında anlaşmazlık yaşayabilirler fakat tamamen farklı bir milletin gelip onlara rahatsızlık vermesini kabullenemezler ve unutamazlar. belki de bizim için de en doğrusu, üzerimizde eğreti duran bu "avrupalı" sıfatını kazanmak için şekilden şekile girmektense asyalı kökenimizi kabullenip kimliğimizle barış içinde yaşamaktır. bizler avrupalıların bizi taktir etmesine, onaylamasına muhtaç mıyız ? elbette hayır. avrupalılarla olan ilişkimiz, ticari boyutta devam ettiği sürece bu bizim için kafidir. onlar kendi yoluna, biz kendi yolumuza...

mübalağa ettiğini gördüğümüz insandır. zira kaybedecek bir şeyi olmayan insan pek azdır. insanın hiçbir şeyi yoksa bile canı vardır. ve o can ki var olduğu müddetçe pek çok başka şeyleri var etmeye muktedirdir. o sahip olduğu kudret, kaybedilecek bir şeydir.

insan ancak akli dengesini tamamen yitirdiğinde "kaybedecek bir şeyi olmayan insan" olur.

katılmamın mümkün olmadığı bir önerme.

elbette her din için bu konunun bağlamı değişir. lakin ben samimi bir tengrici olarak inancımın ancak ve ancak akıldan ibaret olduğunu size söylemekle mükellefim. bizler, her yaradılanın sahip olduğu akıl ve irade ölçüsünde sorumluluk sahibi olacağına iman etmişiz. o halde insan kendisine bahşedilen aklı, güzeli düşünmek için kullanmalı. iradesini, doğruyu yanlıştan seçmek için kullanmalı.

öğrencilerin bir çoğunun kolay not almak maksadıyla seçmeli ders aldığını göz önünde bulundurduğumuzda, düşündürücüdür.

verimsiz olduğunu kabul etmek gerekir. sekiz bin hektar... ilk bakışta insan afallıyor, 8 hektar diye okuyuveriyor. 8 bin hektar demek, yaklaşık 200.000 müstakil evin bahçeleriyle birlikte inşa edilebileceği korkunç genişlikte bir arazi demektir. yerleşim için faydalanılmıyorsa dahi böyle bir alanın en azından bir kısmını tarım veya bahçecilik ile kullanmak gerekir. zira burada bulunan o tek eve su ve elektrik götürmek için harcanacak para, her halükarda doğaya verilmiş başka bir zarardır. neticede erdemli yoldan katma değer üretmek de doğaya bir saygıdır.

tabii ki söz konusu alanın orman vesaire değil, kişisel kullanıma veya ticarete açık arazi olduğunu varsayıyorum.

bir insanı başka bir insanın kölesi yapandır. zira bir kişioğlu, başka bir kişioğlunu ne ölçüde öfkelendirebiliyorsa onun için o derece duygusal anlam ifade eder ve aklının içinde o kadar yer kaplar. öfke daima içsel serzeniştir. insan kendi yaraları kaşındığında, kendi acıları nüksettiğinde, zaafları isteyerek veya istemeden hedef alındığında öfkelenir.

oysa bir insan daima başkasının kendisini öfkelendirmesine müsaade etmemeye uğraşmalıdır.

hayatta mutluluğun olmazsa olmazıdır. ne kadar paranız olursa olsun, ne kadar şan ve şöhret sahibi olursanız olun... doğayla barışık olmayan birisi hiçbir zaman huzurun ne olduğunu bilemez. bil ki doğaya düşmanlık tanrıya düşmanlıktır. ve sen de öylece sev yaradılanı, yaradandan ötürü.

idam cezasında caydırıcılık yaratma maksadıyla gerçekleşmiş olduğunu söyleyebileceğimiz olaydır. nitekim hızlı ve acısız ölümler, sosyopat özellikler gösteren suçlularda pek bir tesir oluşturmuyor. bunların geneli zaten kendilerini ispatlayıp sonra kendi hayatlarına son verme eğiliminde olduklarından, hızlı bir ölüm onlar için bir cezadan çok kaçış gibi görülebiliyor. bu bağlamda zehirli iğne yerine kurşuna dizme yönteminin tercih edilmesi belki mahkumun daha çok acı çekmesini garanti etmez fakat infazın dışarıda bıraktığı intibayı daha vahşi bir noktaya çekeceği kesindir. bu da hem suçluları caydıracak hem de toplumun vicdanını rahatlatacak bir gelişme olabilir. neticede insanların adalet sistemine güvenini temin eden ve suçluları suç işlerken iki kere düşündüren yegane sebep "bu suçun bir karşılığı mutlaka var" hissiyatıdır.

inekler lifi sindirebilir, insanlar sindiremez... tek fark bu.
bitkiler, bundan dolayı insanlar için ideal besinler değildirler.

hiçbir zaman bir yumurtadan alacağınız verimin yerini tutmaz...

"q" , "ə" ve "ŋ" olmadan türkçe konuşmak imkansızdır. bu yalnız iç anadolu için geçerli değil. tüm türklerin konuştuğu türkçe lehçeleri için geçerli. farkında olmadan ağzımızdan bu sesler çıkar.

el = əl
yok = yoq
sana = saŋa

gibi.

gitmek ve kalmak... her şey bundan ibaret. yalnız şunu bilesin; gidip de gelmeyen, kalıp da kaynamayan ayaklar değil akıl ve yürektir. kimisi kalmış gibi gözükür fakat kalmamıştır. kimisi gitmiş sanılır fakat hala oradadır. göz gözü görür de gönül gönlü görmez ise o zaman aşk yoktur, zulüm vardır.

sen gidersin aklın kalırsa,
aklım gider ben kalırsam...
yüze bakmakla olmaz sevmek,
gönül gönlümü terk ederse.

okumasını bilene, her yüz çok şey anlatır. bazı görüntüler tanrı tarafından kişiye gösterilmiş ve işaret edilmiştir. bazılarıysa icabıyla saklanmış, gizlenmiştir.

edepsizliktir...
terbiyesizliğin mahiyeti, terbiyesizliğe maruz kalan mağdur kişinin vaziyetine göre değişmez.
çıplak kadına da baksan, örtülü kadına da baksan bir şey değişmez.

terbiye kişiye gerek
o gözlerin hicabı var
icab eder haddi bilmek
tanrının bir hesabı var

kınama başına gelir,
sınama naaşına gelir.
tanrı kanar mı hiç sana
sanma o seni bilir.

çok güzel bir soy adı varmış. adıyla yaşasın.

kafayı boşaltmak, aslında maksadımız olmamalı. genellikle kafa boşaltmak istediğimizde yaptığımız şey başka bir şeyle uğraşmak ve sıkıntımızı halı altına süpürmek oluyor. oysaki kafamızı biz hiçbir zaman boşaltamayız...derdimiz neyse, onu dinlemeye ihtiyacımız var. yorum yapmadan. tartışmadan. düşünce krizlerine girmeden.

meditasyona ihtiyacımız var. sessizce oturup, düşüncelerimizin geçip gitmesine izin vermeye.

insanlar geri zekalı değildir fakat bazen kendilerine bahşedilmiş zekalarını geriye doğru çalıştırırlar.

benim için yoktur.

beklentisizlik üzerine bir yaşam felsefesi kurdum...bir şeyler için çabalıyor olsam dahi bunu bir beklenti olmadan yapıyorum. mutluluğu anda aramak, anı yaşamaktır asıl huzur. ben para kazanmak, kültür alanımı genişletmek, sanat açlığımı gidermek için birçok şey yaparım.

günün sonunda aradığım şey zenginlik ya da bilgelik değil. lakin bizi dolaylı yoldan bunlara ulaştıracak olan değerli emeğimizi ortaya koymak hayatımıza asıl anlam katan şey. çünkü ölüm bize bir nefes kadar yakın. bir insanı ne başardığına göre yargılamak o yüzden anlamsız. belki de ömrü vefa etse dünyanın en başarılı bilim insanı olabilecek bir kişi, çocuk yaşında gözlerini yumabiliyor bu dünyaya. o çocuğa yararsız, beceriksiz demek hiç olur mu ? o çocuğu eğitim hayatına ve bilgi birikimine sarf ettiği emek, koyduğu değer, kurduğu hayaller, kovaladığı idealler tanımlar yalnızca.

beklentilerimiz anlamsızdır... sonuçlar sadece birkaç ucuz kelimedir, süreç ise hayatın ta kendisi.

zeka bir insanın bereketi de olabilir felaketi de...
meyve veren zeka, tıpkı bir ağaç gibi yeşerir dallanıp budaklanır çiçeklenir göğe yükselir...
meyve vermeyen zeka ise keder ve dert saçar, bir korkuluk gibi kararır kurur ve yaklaşana dikenleri batar...

yüksek zekalı insanlar ya müthiş başarılı kişilerdir ya da kaygı bozukluğundan muzdariplerdir.
belki de acı olan, ikinci grubun çok daha kalabalık olması...