eski sevgilinin hayatınızdaki önemi

bununla beraber içinde eski sevgili geçen tam 9 başlık olacak. dostum sizin derdiniz ne? adı üstünde "eski" sevgili, geçmiş bitmiş giden gitmiş. tekrar tekrar anımsayıp defalarca bahsedecek kadar ne yaşadınız allah aşkına? geçmişle ilgili bir konuyu gündeminizde tutup durmak sizi yormuyor mu? biraz önümüze bakalım, hayatta başka meseleler var onları konuşalım. eski sevgilinin hayatımızda bir önemi olmasın artık.

pek bi önemi yok. onunla geçen her seneme sadece tecrübe olarak bakıyorum. ne bir özlem, ne bir nefret hissi yok içimde kendisine karşı. sadece bir ilişkide olması ve olmaması gereken şeyleri öğrendiğim bir insandı.

şuan için önemsiz çünkü yok.

eski sevgilisine takıntılı olan insanlar tarafından sözlüğün foruma dönüştürüldüğü başlık.

tatlı ve sonunda acı anılar bütünü.

hayatımda bir önemi olsa şu an hayatımda olmaya devam ederdi.

eski sevgilimin hayatımda önemi olsaydı "eski" olmazdı diyeceğim başlıktır.

geçmişte güzel paylaşımlarımız olmuş, ortak zevklerimiz olmuş, ortak hislerimiz olmuş, birbirimizin en iyi dostu olduğum kişiyle ayrılık sonrası hayatımdan tamamen çıkması sonrası hiç iletişim kurmamış olsak bile uzun süren birlikteliğimize ve kendisine saygım hala sürmekte. güzel başladı güzel bitti. kendi adıma kin veya nefret gibi duygular beslemedim asla. kendisine her zaman iyi dileklerimde bulundum. saygı duyuyorum tercihlerine ve isteklerine. ne kadar tek yönlü tercihler yapmayı sevse bile. hayatımda artık zerre kadar yeri yok. kendisi çıktı oradan. geri gelmek isterse fikrini hiç düşünmedim. sanmıyorumda. gurur aşkı vurur! artık sen de herkes gibisin. geçip giden hayatımdan. bensiz mutluysan hep öyle kal.

yoktur, önemsizdir.

önemi olan herhangi bir şeyin eski olacağını düşünmüyorum çünkü.

tecrübedir. hataları fark edip der çıkarmaktır.

kendi hayatinda bir onemi yoktu ki benim hayatimda bir onemi olsun.

yolu açık, ömrü güzel olsun.

günlüğünden yırtıp atamadığın bir sayfa. ne tekrar açıp o sayfayı okuyabiliyorum ne de silebiliyorum yazdığımız cümleleri. her şeye rağmen iyi ki yazmışız, o sayfalar sayesinde şimdi daha iyi bir yazarım.

hayatımdaki yeri istanbul gibidir...
güzel günler görsün dilerim.

(bkz: önemsiz olduğu için eski sevgili olması)

kocaman bir boşluk.

normal bir arkadaştır benim için. ayrıldık diye bazı salaklar gibi arkasından atıp tutacak ya da sövecek değilimdir.
bir sıkıntılı durumu olur yardımına giderim. şimdi ki sevgilisi ile de muhabbet eder, dostluk kurarım.
mesele zihniyettir. kişi dar görüşlü olursa dünyayı da kendine dar eder.

olmaması gereken olduğu durumlarda yani önem verildiği zamanlarda beni dibe çeken durumdur.

küçük bir çocukmuş gibi gelir hep bana. sanki korunmaya kollanmaya ihtiyacı varmış gibi. zaten 4 yıllık beraberliğimizde de hep bunu sorgulamışımdır. aşık mıyım? yoksa?

aslında çok iyi bir insandı. sıcakkanlı, sempatik, çevresindeki çoğu insanı kendine hayran bırakacak kadar yetenekli... ama işte son 5 yılı yıkık.

annesini beraberliğimizin 4. ayında kaybettik. 1 hafta önce kadıncağız kızım oğlum sana emanet biliyorsun o tek başına bu hayata tutunamaz dedi. böyle başladı serüven. bir ilişki yük oldu mu hiç size?
sanki annesiymişsiniz gibi hissettiniz mi?
sadece merhametle nereye kadar giderdi ki?
sonrası zaten daha da hüsran...
her geçen gün daha da kötüledi. annesinin yokluğu onu ileri seviye kaygı bozukluğuna sürükledi. masumlar apartmanı safiye var ya hani. heh işte o.* ben çevremizdeki bir iki kişiye anlattım durumu yardımcı olsunlar diye. babası, amcaları, yengesi, ablası vs. ama malesef herkes evlensin geçer gözüyle baktı. şaka gibi sanki bir yüktü ve herkes bana yıkmaya çalışıyordu.
profesyonel destekte işe yaramadı çünkü hastalığını kabul etmedi.
gel zaman git zaman hırçınlaştı, kavgacı asabi bir insan olu verdi. işin ilginç tarafı çevresine hala farklı bir yüz çiziyordu.

ta ki ben babamı kaybedene kadar devam etti bu inişli çıkışlı serüven. o zaman bana yaşattıkları, ben kendi canımla uğraşırken hala kendinin ön planda olması için yaptığı garip tavırlar, bir çocuk gibi şekilden şekile girmeleri, bencil, egoist, kibirli bir insana dönüşmesi... ya da hep öyleydi bilemiyorum. yanında olduğum ona hep destek olduğum için yansıtmıyordu sadece bu yanını bana. babamla ilgilenmem gereken 1 aylık süreçte tüm gerçekliği çıktı ortaya.

kanım dondu, kelimelerim dondu, ruhum dondu ruhum... çok kısa bir süre sonra komple çıkardım hayatımdan.

geçen ay sabrımın sınırlarını çokça zorladığı için engelledim. pişman değilim.
bana zarar vermek, üzmek sanırım ona ayrı bir haz veriyor emin değilim. yolu açık olsun.

kimseye tahammülüm kalmadı. sabrım yok artık eskisi gibi. hele ki minikte olsa problemi olan bir insan görürsem ayaklarım bir tarafıma vura vura kaçıyorum. tek ilgi odağım benim. canım kendim.*

(bkz: allahın manyağı)

diğerlerine laf yok, oldukları yerde mutlu olsunlar da bir tanesi harbi böyleydi. *

hiçbir önemi yok aslında. sadece bana o kadar kötü davrandı, o kadar değersiz hissettirdi ki bana değer veren insanı tanıdığımda sevilmenin tadını çıkarabildim.