fasfakir semtlerde sokak aralarına konan kirli kanepeler

dikkatimi çekerler. toplu taşımada, arabanızda ya da yürürken ne zaman fakir semtlere bir uğrasanız eski püskü ve birbirine bitişmiş gecekondular görürsünüz. o evlerde herkes birbirini tanır. gariban bir samimiyet hâkimdir koca mahalleye, semte. o mahallede mutlaka kot farkı vardır ve evler arası yokuşlarda sıra sıra merdivenler bulunur. iki yanı tutamaklı o merdivenler insana normalde rengârenk hissiyatlar vermeliyken mahallenin ve semtin genelinin fakirliği ve bakımsızlığı ile bütünleşik bir hüzün verir. gariptir ki o merdivenlerin bir köşesine dikey yerleştirilmiş kirli, rengi solmuş bir kanepe vardır. oturulmaz da o kanepede. kot farkı var çünkü. hani düz zemin olsa atarsın sokağın bir yerine, konu komşu eş dost oturur laflar saatlerce. öyle bir imkân da yok.

kedi gibi, bıkılmış bir yaşlı ana baba gibi, ne bileyim kimsesiz bir çocuk gibi bırakılmıştır o kanepe oraya. sokağın izini taşır günden güne içinde. sokağa havadan düşen kiri pası, kötü havayı, gri dumanları %10 komisyon niteliğinde işler içine. yıllar içinde kumaşı parçalanır, tahtası düşer, eğilir bir tarafa düşme riski taşımaksızın. kimse de gelip almaz o kanepeyi oradan. bu kadar unutulmuşluğu ve sokağın keşmekeşliğine sessiz sessiz yedirilmesi çok gariptir o kanepenin. dışarıda kanepe var olm. alsanıza onu oradan? yok, almazlar. o semtin, o mahallenin, o sokağın kendine has mistik bir havası vardır. kuralları, sessiz başkaldırıları ve soyutlukları onları sarsılmaz bir kültür kılar. o kültür de kanepesiz yaşayamaz. o kanepe sokak arasına konacak, üstünde de kedi köpek dalaşıp ortama telaşlı bir neşe katacak. bundan gayrısı tanınmaz.

kanepeye bir şey diyemem de yol kenarına ekmek bozuk yemek koyma var bir de. çomar zannediyor ki köpek bunu yiyince beslenecek falan.

s.çtığı b.ku sokağa atmaktan farkı olmayan bir ahlaksızlıktır...

koltuğu söküp eşşek gibi gitmesi gereken yere götüreceksin...
çöpçü senin hammalın mı?

bunları söküp ara yerlere saklanıp unutulmuş para-altın arayan tipler gördüm.

üsküdarda taşınmadan evvel üçlü koltuğu sokağın köşesine bıraktıydık. arkamızı dönmeden gittiydi.

tamam fakiriz de fasfakir miyiz bir de? yazıklar olsun. ben çok görüyorum bunları. ayrıca kanepe ne arar fasfakir semtte? semt bile değildir o, mahalledir. çekyattır o, kanepe olsa ohooo. kanepe zengin işi. altına yıllarca giymeyeceğin ama atmaya kıyamadığın o montu koyamazsın, misafir gelince yatağa dönüştüremezsin. fakir çekyatı öyle mi ama? bizim 10 yıl kullandığımız bir çekyat vardı. artık demirleri oturdukça götümüzde iz yapardı. üzerinde uyumak zorunda kaldığımız gecenin ertesi günü sırt ağrısından ölürdük. hey gidi hey.

yeteri kadar fasfakir, fapfakir, fakfakir, fazfakir, faşfakir edebiyatı yaptığıma göre tanımı sonlandırabilirim.