fransız romantizmine abazan bir dokunuş olarak phobeus

akşam akşam sinirlerimi tepeme fırlatan durumdur. notre dame'ın kamburu isimli güzide eserin iflah olmaz ırz düşmanı phoebus arabasıyla caddede turlayan caddecilerle, "askerim" argümanına sığınarak nude dilenen deliler arasında bir yerde duruyor ve 15. yüyzılın garip doğası gereği sefil ve ucube algılanmıyor... işte, insanın yaşadığı çağ ne kadar önemli kim olduğu konusunda. şimdi olsa 70 kere x'te ifşa edilmişti...

her gördüğü dişi varlığı düdüklemek istemesi ve bedenindeki kanı beyninde 12 dakikadan fazla tutamaması bir noktaya dek kabul edilebilir olabilirdi, eğer hanımları her fırsatta elleyip durmaya kalkmasaydı...

ellerimi gök semaya açıp yaradana "rabbim sen kimseyi pipisiyle sınama" diye yalvarmak istiyorum adeta. etrafındaki toy bakireleri bir yerlere saklamak istiyorum ki birer birer hepsinin hayatını karartmasın...

bu cibiliyet yoksunu adamın katranlara bulanıp yakıldığını okumak isterdim ama yanılmıyorsam esmeralda'yı kapıyordu romanın sonunda...

allah seni davul etsin phobeus diyerek bir sayfa daha çevirmeye gidiyorum...

edit: bu adamın adı ne allah aşkına? phoebus mu phobeus mu? kitapta her 2 versiyon da yazılı, iş bankası'nda böyle acayiplikler görmeye alışık değildim...