gelecekte üzüleceğin şeye bugünden üzülmek

yeni aldığım kupayı ilk kez yıkarken kırılışını düşünüyorum. sonra onu rafa kaldırıyorum. kullanmıyorum...

yeni bir kafeye gidiyorum. kahveyi içerken bu güzel mekanın tiktoka düşeceği aklıma geliyor, ürperiyorum... daha hesabı istemeden mekanın eski halini özlemeye başlıyorum...

bitki alıyorum. ilk gün yapraklarını seviyorum. ikinci gün "ya ölürse?" diye moralim bozuluyor. üçüncü gün bakım videoları izliyorum. dördüncü gün hala sulamıyorum. benim vicdan azabım, sorumluluk alma hızımın çok önünde gidiyor. sanki bugünden yeterince üzülürsem o gün geldiğinde üzülmezmişim gibi hissediyorum.

üzülüyorum...

yarının işini bugüne bırakmak.
ya ölürsem de kaygılanamazsam hakkıyla? *

gelecekte yaşanacak üzüntüyü hafifletecek güzel bir önlem, sık sık yaparım..