gerçekliği icat eden insan birgün içinde kaybolacak mı

asıl tehlike gerçekliği icat etmek değil, icat ettiğini gerçekliğin kendisi sanmak.
dünyayı anlamak için kavramlar yarattık ; para, başarı, ahlak, devlet, aşk, zaman vs. bunlar dünyayı düzenlememize yardım eden olgular. fakat zamanla bu tanımlar hayatın kendisiymiş gibi algılanabiliyor.
örneğin insan önce “başarılı olmak” diye bir kavram yaratıyor. sonra o kavram için yıllarca çalışıyor, kaygılanıyor, kendini başkalarıyla kıyaslıyor. bir noktada şunu unutabiliyor, bu kuralların içinde yaşıyorum ama bu kuralları da insanlar yarattı.
burada bir paradoks ortaya çıkıyor:insan gerçekliği yaratıyor, yarattığı gerçeklik insanın davranışlarını belirliyor, insan da kendi yarattığı sistemin içinde kendini özgür sanarak yaşamaya devam ediyor.
insan bilincinin kurduğu persona ile o kadar özdeşleşebilir ki, onun arkasındaki gerçek benliğini unutabilir.
ama tamamen kaybolmak zorunda değiliz.
belki özgürlük, yarattığımız gerçekliklerden kaçmak değil; onların icat edilmiş olduğunu zaman zaman hatırlayabilmek.

benliğin kendisi de bir kurgudan ibaret. kurguyu kazıdığında geriye benlik menlik kalmaz.

gerçek ise sonsuzluktan bir kesit kesip onu algılamaya çalışmanın yalanıdır.

gerçek akışı bir yere bağlayıp, köpek etme çabasıdır. bazı köpekler diğerlerinden fazla havlıyor, o kadar.

gerçek diye bir şey olmadığı için orada kimse yok olamaz. yalan diye bir şey var, herkesin içinde kaybolduğu. tek gerçek yalandır. gelir geçerin yıkıcılığından korkan insanın gerçeği.

bir varmış, bir yokmuş. aynen öyle.