birvarmışbiryokmuş yazar profili

çıtır kızlar grubunun şarkısını hatırlattı
"iyi kızlar cennete
kötü kızlar her yere
çıtır kızlar nereye
nereye de giderler"

metafiziğe sığınarak korkumuzun üstünü toprakla örtüyoruz. her korkuyu biraz daha derine gömüyor, üstüne inançlarımızı, bahanelerimizi ve cevaplayamadığımız soruları serpiştiriyoruz. zaman geçtikçe mezarın yerini bile unutuyoruz. sonra bir gece şiddetli bir yağmur başlıyor. toprak yumuşuyor, çatlıyor ve yıllardır gömdüğümüz ne varsa yavaş yavaş yüzeye çıkıyor. kaçtığımız korkular, susturduğumuz sorular, kendimize itiraf edemediğimiz gerçekler… hepsi çamurun içinden yeniden doğuyor. o gece anlıyoruz ki insan korkusunu gömerek ondan kurtulamıyor yalnızca yağmurun onu yeniden ortaya çıkaracağı günü erteliyor.
hakan gündayın kinyas ve kayrada, aklımda kalan bir anlatı var , bir insanı gömmek yalnızca bedenini toprağa vermek değildir, onunla birlikte dostluğu, aşkı ve hatırayı da toprağa gömmek, hayatta kalana unutmayı öğretmektir.
ne kadar da doğru...

bilinç duygu ve düşünceleri anlayabilme yetisidir. evet yapay zeka bir bilince sahip olabilir, ancal bunu dış deneyimlere dayandırarak gerçekleştirir. bilinci tamamen duygudan yoksun olduğu için de her zaman eksik olacaktır.

bazen gerçeği bulamadığımızı sanıyoruz ama belki de asıl mesele, onun olduğu yere bakmaya cesaret edemememiz. korkularımız arttıkça sorgulamaktan, bilmediğimizi kabul etmekten ve bazı inançlarımızı yeniden düşünmekten uzaklaşıyoruz. sonra da gerçeği olduğu yerde değil, bize daha güvenli gelen bir yerde arıyoruz. o yüzden bilime sığınıyoruz. hoşumuza giden cevabı değil, kanıtın götürdüğü yeri takip etmeyi. çünkü gerçek, bizim ondan korkup korkmamamıza göre şekillenmiyor. bazen gerçekle aramızdaki en büyük engel, gerçeğin kendisi değil, ona bakarken görmekten korktuğumuz şey oluyor.

"insanların varlığını belirleyen şey,
onların bilinçleri değildir; tam tersine,
onların bilincini belirleyen, toplumsal varlıklarıdır."
bu marx"ın sözünün tamamı.
insanların nasıl düşündüğünü yalnızca kendi iç dünyaları belirlemez, içinde yaşadıkları toplum, ekonomik koşullar, çalışma biçimleri ve sahip oldukları imkânlar da onların düşüncelerini şekillendirir
mesela-sanırım çalışmaktan artık bıktığım için hep çalışma üzerine örnek veriyorum ama- ekonomik olarak rahat yaşayan birinin kendine sorduğu soru ile ay sonunu zor getiren birinin sorusu farklı olur. biri özgürlük, istediğim işi seçebilmek derken diğeri özgürlük geçinebilmek için sevmediğim bir işi yapmak zorunda olmamak der.
yani bizler yalnızca kendi düşüncelerimizin yaratıcısı değiliz, aynı zamanda yaşadığımız dünyanın da bir ürünüyüz maalesef. bunu düşündükçe kendimizi suçlamayı da aza indirebiliriz.

#4075767 benziyor biraz

şiir yazmak ne haddime
utanmadan denerim yine de
beğenmezseniz banane
şiir olmadı bu pek ama
olmuş gibi yapmayı dene

dün sözlüğe attığım fotoğraf silinmiş , üzdü

fatma betül sayan ve onun gibiler var olduğu için

asla evlenmeyecek kızlar ile ne güzel geçinirler

tutarlı olmaması
sürekli şikayet etmesi
sözlerini tutmaması
dürüst olmaması

kendimizi ana karakter sanırız çünkü hayatımızı içeriden yaşayan tek kişi biziz. hikayenin merkezi biziz yani.

her insan eşsiz bir varlık , parmak izlerimizden iris tabakamıza kadar benzersiz. ruh eşinin de varlığını imkansız buluyorum. çünkü ruh dediğimiz özlerimiz de birbirinden çok farklı. belki ruh eşi dediğimiz kişi, bizi tamamlayan kişi değil; bizi en çok anlayabilen ve farklılığımıza rağmen yanımızda kalabilen kişidir. çünkü hiçbir ruh diğerinin kayıp parçası değildir. insan yarım değildir ki tamamlanmayı beklesin.

“bir çiçek rengini seçmez; biz de neye dönüştüğümüzden tamamen sorumlu değiliz. bunu ancak fark ettiğinde özgürleşmeye başlarsın.”

belle olurdum

özgürleşmiş insan çalışmayı mı seçer, yoksa çalışmaktan özgürleşmeyi mi seçer? soru yine başlığa sığmadı

bence insan için mesele çalışmak ya da çalışmamak ikilemi değildir. asıl mesele, çalışmanın artık bir zorunluluk olmaktan çıkıp özgür bir faaliyet haline gelmesidir. özgürlük, çalışmamak değil ne yapacağını seçebilme hakkıdır.

ledy in red
duyduğumdan beri hep bana yazılmış gibi hissediyorum.

rüyamda kendimi e.t filminin o meşhur sahnesinde gördüm. bisikletin ön çocuk koltuğu kısmında e.t gibi oturuyordum, bisikleti kullanan ise isa peygamderdi. aya doğru yükselirken ben gitmicem diye ağlıyordum. mehdi olabilir miyim?