1.
" ona baktığımda sadece onu görmüyordum hiçbir zaman,
bizi görüyordum, ikimizi. "
sf: 80
norveçli yazar karl ove knausgaard imzalı 95 sayfalık eser iken özgün adı ise fuglene under himmelen olup dilimize ise buket tellioğlu tarafından çevrilmiş ve ilk baskısı ise 2018 yılında yapılmıştır.
yazarın istemsiz (kitap) adlı eserinden sonra kendisinden okuduğum ikinci kitap bu oldu.
seni yeniden okumak güzeldi dostum. *
kitapta soren kierkegaard cümlesi olduğu belirtilen " kırdaki zambak, gökteki kuş " dizesi üzerine inşa ediliyor kitabımız, keza baş karakter de yıllar önce bir soren kierkegaard kitabı okumuş ve bu dize ara sıra aklına geliyor.
adı solveig olan karakterin doktor veya hemşire olduğu anlaşılıyor, iç dünyası fazlasıyla keskin, eşinden ayrılmış olduğu seziliyor ve iki çocuğu, yaşlı da bir annesi var.
annesi de dâhil oluyor sonraları, 21 yaşındaki genç kızı line ise bir süreliğine annesinin yanına geliyor, ders çalışmak için geldiğini söylese de aslında intiharı düşündüğü için de geldiğini hissetmemek olanaksız...
gökteki kuşlar, kargalar, baykuşlar, kumrular anne kızın hep ilgisini çekiyor...
anne ve kız arasındaki uçurum, karakterin yaşlı annesiyle arasındaki bağ kitapta önemli yer tutuyor.
gelecek kaygısını ve ânı yaşamanın gerekliliğini gökteki kuşlar imgesiyle anlatıyor yazar, geçmiş geçmişte kaldı, geleceği asla bilemezsin, asla bilemeyeceğin bir zaman dilimi için bugünü heba etmenin trajedisini de yansıtıyor biraz biraz.
bir kuş birazdan vurulacağını bilemez, onun tek bildiği uçmak ve özgürlüğünün peşinden gitmektir, demek istiyor sanki, insan da aslında biraz böyledir demeye getiriyor bence, başına ne geleceğini, hayatın senden neleri ya da kimleri alacağını bilemezsin,
sana nasıl bir armağan sunacağını da bilemediğin gibi...
kitabın en büyük öğretisi buydu benim için.
yazarın anlatımı akıcı ve etkileyiciydi.
solveig ile tanışmak güzeldi...
okurken altını çizdiğim bazı cümleleri bırakarak burada bir son veriyorum.
ayrıca en iyisi abartmamaktı.
çok fazla hazırlık yaparsam onu ne kadar özlediğimi anlardı.
en sonunda neye inanıp neye inanamayacağımı seçemez hâle gelmiştim.
fondaki alaca karanlığa rağmen ona dair her şey tuhaf bir biçimde fazlasıyla keskin ve belirgindi.
aklımda birkaç eski dize belirdi.
kırdaki zambak ve gökteki kuş.
her bir düşüncem bana acı veriyordu.
ona baktığımda sadece onu görmüyordum hiçbir zaman, bizi görüyordum, ikimizi.
bir insan ancak bir başkasıyla bütün olup tamamlanabilirdi.
ama iyiliğin özünde yatan gerçek anlam neydi? iyi olmakla güçsüz olmak arasındaki çizgi nereden geçiyordu?
bizi görüyordum, ikimizi. "
sf: 80
norveçli yazar karl ove knausgaard imzalı 95 sayfalık eser iken özgün adı ise fuglene under himmelen olup dilimize ise buket tellioğlu tarafından çevrilmiş ve ilk baskısı ise 2018 yılında yapılmıştır.
yazarın istemsiz (kitap) adlı eserinden sonra kendisinden okuduğum ikinci kitap bu oldu.
seni yeniden okumak güzeldi dostum. *
kitapta soren kierkegaard cümlesi olduğu belirtilen " kırdaki zambak, gökteki kuş " dizesi üzerine inşa ediliyor kitabımız, keza baş karakter de yıllar önce bir soren kierkegaard kitabı okumuş ve bu dize ara sıra aklına geliyor.
adı solveig olan karakterin doktor veya hemşire olduğu anlaşılıyor, iç dünyası fazlasıyla keskin, eşinden ayrılmış olduğu seziliyor ve iki çocuğu, yaşlı da bir annesi var.
annesi de dâhil oluyor sonraları, 21 yaşındaki genç kızı line ise bir süreliğine annesinin yanına geliyor, ders çalışmak için geldiğini söylese de aslında intiharı düşündüğü için de geldiğini hissetmemek olanaksız...
gökteki kuşlar, kargalar, baykuşlar, kumrular anne kızın hep ilgisini çekiyor...
anne ve kız arasındaki uçurum, karakterin yaşlı annesiyle arasındaki bağ kitapta önemli yer tutuyor.
gelecek kaygısını ve ânı yaşamanın gerekliliğini gökteki kuşlar imgesiyle anlatıyor yazar, geçmiş geçmişte kaldı, geleceği asla bilemezsin, asla bilemeyeceğin bir zaman dilimi için bugünü heba etmenin trajedisini de yansıtıyor biraz biraz.
bir kuş birazdan vurulacağını bilemez, onun tek bildiği uçmak ve özgürlüğünün peşinden gitmektir, demek istiyor sanki, insan da aslında biraz böyledir demeye getiriyor bence, başına ne geleceğini, hayatın senden neleri ya da kimleri alacağını bilemezsin,
sana nasıl bir armağan sunacağını da bilemediğin gibi...
kitabın en büyük öğretisi buydu benim için.
yazarın anlatımı akıcı ve etkileyiciydi.
solveig ile tanışmak güzeldi...
okurken altını çizdiğim bazı cümleleri bırakarak burada bir son veriyorum.
ayrıca en iyisi abartmamaktı.
çok fazla hazırlık yaparsam onu ne kadar özlediğimi anlardı.
en sonunda neye inanıp neye inanamayacağımı seçemez hâle gelmiştim.
fondaki alaca karanlığa rağmen ona dair her şey tuhaf bir biçimde fazlasıyla keskin ve belirgindi.
aklımda birkaç eski dize belirdi.
kırdaki zambak ve gökteki kuş.
her bir düşüncem bana acı veriyordu.
ona baktığımda sadece onu görmüyordum hiçbir zaman, bizi görüyordum, ikimizi.
bir insan ancak bir başkasıyla bütün olup tamamlanabilirdi.
ama iyiliğin özünde yatan gerçek anlam neydi? iyi olmakla güçsüz olmak arasındaki çizgi nereden geçiyordu?
devamını gör...
"gökteki kuşlar" ile benzer başlıklar
kuşlar
19