gözünü açmadan kahve makinesini açan insan

gözünü açmadan, mutfağa giderek kahve makinesini açan insandır.

benim gözümde, friedrich nietzsche'nin tabiriyle übermensch'tir*. imrendiğim, olmak istediğim insandır. kahve delisidir, gönlümün efendisidir. ama ben kahvaltı yapmadan kahve içemiyorum, içebilene helal olsun demek istiyorum. bir kere denedim de mide ağrısından ölecektim neredeyse. üstünden çok zaman geçti, bir daha deneyeyim bakalım.

kısacası, sevilesi insandır. gözlerine kurban olurum, dur ben açarım makineyi de gözlerini de!*

vardır bir bildiği.

nick verilmeden bana seslenilmiş gibi hissettim. önce çekirdekleri koyup öğütme sesini dinliyorum, sonra boş bir bardak suyu akıtıp ardından kahvemi usul usul akıtıyorum makineden. son damlalara yakın sigaramı yakıp ilk keyfimi yapıyorum. gün, aydın oluyor.

hiç olamayacağım insandır. aç karna kahve mi içilir ya?

benimdir.
süt köpüğünün sesini duymadan uyanmam, espresso bitmeden tek kelime etmem.
hele o nöbet çıkışı…
tüm yıkıklığımla, göz altlarım çökmüş, ruhum pelte kıvamında eve doğru ilerlerken,
trafikte tek hayalim o
bızzzzzzttt, makinenin sesi
sanki biri oksijen maskesi takıyor gibi
sanki hayat devam et nihalem sabahı ettik diyor.
kırmızı ışıkta gözlerim yarı kapalı ama zihnim kahve kokusuyla açık.
ilk yudumda ben varım diyorum,ikinci yudum bana seni hatırlatıyor ve o son yudum
kahvemle vedalaşırken uykuya dalıyorum.*