maraş çöreği yazar profili

normal insanların, profilini* temizledikten sonra terk ettiği platform.

kalacağını düşündüğüm insanların da gittiğini/gideceğini öğrendim, bu beni ekstra mutlu etti.
bu insanlar, daha iyi yerlerde daha iyi şartlarda var olmayı hak ediyor.

sağlıcakla kalın dostlar.

iyi bir uzman ile kişinin kendine yapacağı en iyi yatırımdır.

eve ve içindekilere...

evet, sevgi her şeyi düzeltebilir bence, sınırları olduğu sürece.

bi sınırları bilecek sevgi var, bi de her şeyi -kötü şeyleri de- yapabilecek sevgi. bi insan sizi sevdiğinde, hangisi olduğunu anlamak uzun sürebiliyor bazen. yanlış seven siz de olabilirsiniz. bu sevgi olayları biraz karışık ya. derine girmeden burada bitireyim tanımı.

(bkz: ivan fyodoroviç karamazov)

duvarın dibinde, bir yaralı gül
gülleri solduran, gülebilmezmiş

iş hayatım hakkında verdiğim karar, bencilceymiş.

geçen gün ablam, evlendikten sonra da babamla çalışıp çalışmayacağımı sordu. staj süresince "belki" çalışacağımı ama sonrasında kesinlikle bırakacağımı söyledim. "çok bencilce davranıyorsun." dedi. ailemle ilgili ilk defa bencilce davrandım çünkü babamla çalışmak, psikolojimi ve sağlığımı bozuyor. kendimi rahat hissedemiyorum. sırf kendi iş yerimiz diye, her şeye koşturmam bekleniyor. zaten her şeyi stres yapan, en ince detayına takılan biriyim. babamla çalışmak bana iyi gelmiyor, 5 yılda bunu çok iyi anladım. ki devam etmem durumunda, 4-5 yıl sonrasında işi tamamen devralmamı isteyecek ama her şeye -iş yerine aldığım kaleme bile- müdahale edecek, çünkü öyle biri. daha fazla kazanacağım diye, sağlığımdan ve psikolojimden olmaya değer mi? diye düşündüm ve değmeyeceğine karar verdim. neden bencil oluyorum? 28 yaşında, nerede çalışacağımı seçemiyorsam, bu benim hayatım olur mu?

bencil olduğumu sanmıyorum.

“yabancılaşma belirtisi. — iki insan arasındaki görüşlerin yabancılaştığının en güçlü belirtisi, ikisinin de birbirlerine ironik bir şeyler söylemeleri, ama ikisinin de bu sözlerin ironik yanını hissetmemeleridir.”

~ insanca pek insanca, friedrich nietzsche

başrolünde murat yıldırım, sarp akkaya*, aslı enver ve güven murat akpınar'ın olduğu, 2012 yapımı, 28 bölümlük dram/gerilim türündeki tv dizisi.

çekildiği zamandan ötürü kalitesi için mükemmel diyemem ama diziyi izleten şeyler, gerçek olaylardan esinlenmiş olması ve oyunculuklar. bir de her hüzünlü sahnede ahmet kaya çalmaları... ağlayacağınız yoksa da ağlatıyorlar. bu diziyi izleyip de hiç ağlamayan insan, dünya'nın en duygusuz insanları listesinde yer almalı diye düşünüyorum. 3-5 yılda bi izlenmeli.

...

.

beklediğiniz şey, kendinizin kurtarıcı hali değilse, "boşuna beklemeyin" derim.

2 yıl öncesine kadar birinin geleceğine, kaçmak istediğim hayattan beni kurtaracağına inanırdım. bir gece anladım ki beni kurtaran yine ben olmalıydım. o gece, kimseye bağımlı olmamam gerektiğini, kafeste yaşayamayacağımı fark ettim. bence herkesin böyle bi gecesi olmalı.

"bi de yandan çek kanks" dedi

bazı şeyleri fazla düşündüğümüz -daha doğrusu düşünmek zorunda kaldığımız- için sevmiyoruz bence. en azından artık sevmiyoruz ya da sevmek istemiyoruz diye düşünüyorum.

bazı insanların


bazı insanların anlaşılmazdır duyguları
sevgileri, nefretleri
yalnızca içinde yaşarlar
kimsenin anlaması gerekmeyen
bir suyun içinde yaşar gibi

kapatıldıkları belirsizliği


- murathan mungan

veya ne istediğini bilmek ama nasıl isteyeceğini bilmemek...

“ben, kafamın içinde hep yalnızdım zaten.”

20 gün önce ablam evlendi. ilk defa bir odada yalnız kalıyorum. önceki evimiz 3+1 idi ama ablamla aynı odayı paylaştık hep. çocukluğumdan beri kendi odam olsun istiyordum. sonunda oldu. az önce babam "yalnızlık nasılmış, anladın mı?" diye sordu, ablamın yokluğunu hatırlatarak. ben de yukarıda yazdığım cümleyi söyleyip, işaret parmağımla şakağıma vurdum ve gülümseyerek salonu terk ettim. sonuç olarak, yalnız kalmadım ama yalnızdım. hâlâ da öyleyim.

henüz deneyimleyemedim ama... (bkz: ölüm)

yok arkadaş. eskiden 3-4 saatlik uykuyla 2 gün geçiriyordum, şimdi 6 saat bile yetmiyor. yaşlılıktan diye düşünebilirsiniz ama yaşlılar daha az uyuyor ve yetiyor. bir zamanlar, "3 ay komaya girsem yeter" diyordum ama onun da etkisi olmaz artık. neyse, ölünce dinleniriz, acelemiz ne?

bi sonraki başlıkta, "yazarların etkili ölme yöntemleri"nde görüşmek üzere. kendinize iyi bakın.

bana öyle bakma...*

en tazesinden şile

gel pisi pisi