maraş çöreği yazar profili

normal insanların, profilini* temizledikten sonra terk ettiği platform.

kalacağını düşündüğüm insanların da gittiğini/gideceğini öğrendim, bu beni ekstra mutlu etti.
bu insanlar, daha iyi yerlerde daha iyi şartlarda var olmayı hak ediyor.

sağlıcakla kalın dostlar.

şu tanımımın silinmesi.



daha da saçmalayamazlar dedikçe...

iyi bir uzman ile kişinin kendine yapacağı en iyi yatırımdır.

eve ve içindekilere...

(bkz: allaha şirk koşarken dalağı şişen ateist (yazar))

romantikliğime zeval gelmesin.*

evet, sevgi her şeyi düzeltebilir bence, sınırları olduğu sürece.

bi sınırları bilecek sevgi var, bi de her şeyi -kötü şeyleri de- yapabilecek sevgi. bi insan sizi sevdiğinde, hangisi olduğunu anlamak uzun sürebiliyor bazen. yanlış seven siz de olabilirsiniz. bu sevgi olayları biraz karışık ya. derine girmeden burada bitireyim tanımı.

genellikle, kas ağrıları için verilen ilaç.

annem kol ağrısı için gitti, mr sonucunda bu ilaçla birlikte dolgit* yazdı doktor. "temizlik yaparken bezi çok sert sıkmışsın herhalde, kolunu incitmişsin." dedi, temizliği yasakladı. geçmezse, fizik tedaviye gitmesini önerdi. 3 gündür kullanıyor, ağrının azaldığını söyledi. işe yarıyormuş demek ki.

sevgilimin annesi, gittiğimde yerim diye soğansız köfte yapıp buzluğa atmış.

pişmiş soğan sevmediğimi bildiği için bana özel yapmış. henüz tanışmamış olmamıza rağmen bu davranışı çok hoşuma gitti. iyi olan herkese böyle kayınvalide nasip olsun inş :d

(bkz: ivan fyodoroviç karamazov)

4. sezonun ortalarında bitirdiğim dizi.

konusu, kurgusu, elizabeth* hariç oyuncuları mükemmel fakat fazla uzatılmış. 10 sezon, 218 bölüm. sadece 5 sezon ile final yapsaydı, öve öve bitiremezdim. 3.sezonda sıkılmaya başladım çünkü raymond reddington'ın kim olduğunu hiçbir şekilde anlayamadım. google'a kim olduğunu yazdım, öğrendim... ama işin aslı öğrendiğimden farklıymış*. en azından öyle ima edilmiş. son sezonda bile kim olduğunu "net" bir şekilde söylememişler ama işaretler varmış.

kim olduğunu merak edenler için:


sonuç olarak, kendini izleten bir dizi. uzatmasalardı, sonuna kadar izlerdim. çok daha uzun, 15 sezonluk dizileri tekrar tekrar izlemiş bir insanım. aslında sorun biraz da bende, ne olduğunu anlayamadığımda devam edemiyorum hiçbir şeye. yanlış zamanda denk gelmiş bir dizi...


huzur içinde uyu, red.

duvarın dibinde, bir yaralı gül
gülleri solduran, gülebilmezmiş

iş hayatım hakkında verdiğim karar, bencilceymiş.

geçen gün ablam, evlendikten sonra da babamla çalışıp çalışmayacağımı sordu. staj süresince "belki" çalışacağımı ama sonrasında kesinlikle bırakacağımı söyledim. "çok bencilce davranıyorsun." dedi. ailemle ilgili ilk defa bencilce davrandım çünkü babamla çalışmak, psikolojimi ve sağlığımı bozuyor. kendimi rahat hissedemiyorum. sırf kendi iş yerimiz diye, her şeye koşturmam bekleniyor. zaten her şeyi stres yapan, en ince detayına takılan biriyim. babamla çalışmak bana iyi gelmiyor, 5 yılda bunu çok iyi anladım. ki devam etmem durumunda, 4-5 yıl sonrasında işi tamamen devralmamı isteyecek ama her şeye -iş yerine aldığım kaleme bile- müdahale edecek, çünkü öyle biri. daha fazla kazanacağım diye, sağlığımdan ve psikolojimden olmaya değer mi? diye düşündüm ve değmeyeceğine karar verdim. neden bencil oluyorum? 28 yaşında, nerede çalışacağımı seçemiyorsam, bu benim hayatım olur mu?

bencil olduğumu sanmıyorum.

“yabancılaşma belirtisi. — iki insan arasındaki görüşlerin yabancılaştığının en güçlü belirtisi, ikisinin de birbirlerine ironik bir şeyler söylemeleri, ama ikisinin de bu sözlerin ironik yanını hissetmemeleridir.”

~ insanca pek insanca, friedrich nietzsche

başrolünde murat yıldırım, sarp akkaya*, aslı enver ve güven murat akpınar'ın olduğu, 2012 yapımı, 28 bölümlük dram/gerilim türündeki tv dizisi.

çekildiği zamandan ötürü kalitesi için mükemmel diyemem ama diziyi izleten şeyler, gerçek olaylardan esinlenmiş olması ve oyunculuklar. bir de her hüzünlü sahnede ahmet kaya çalmaları... ağlayacağınız yoksa da ağlatıyorlar. bu diziyi izleyip de hiç ağlamayan insan, dünya'nın en duygusuz insanları listesinde yer almalı diye düşünüyorum. 3-5 yılda bi izlenmeli.

...

10/10

son 2 ayda;
- iş yerini taşıdık,
- aynı zamanda sınava hazırlandım ve girdim,*
- ablamın oturacağı evi detaylı bi şekilde temizledik ve dizdik,
- kendi evimizi de aynı şekilde detaylı temizledik ve bir sürü yemek yaptık,
- düğüne gelecek misafirleri* havaalanından alıp ağırladık,
- büyükçekmece'den ümraniye'ye gidip düğün yaptık,
- düğün sonrası 1 hafta boyunca misafirleri havaalanına bıraktık ve tekrardan bi temizlik yaptık,
- bayramda ablama gittim, ablam kolunu yaktığı için orada da temizlik ve ev işi yaptım,
- eve gelip evde de temizlik yaptım,
- son olarak, dün ve bugün ablamla eşini ve eşinin ailesini ağırladık.

şimdi insan gibi oturdum, çay içiyorum. en az 15 günlük tatili hak ediyorum, inş gidicem ama sürekli bir şeyler çıkıyor.

beklediğiniz şey, kendinizin kurtarıcı hali değilse, "boşuna beklemeyin" derim.

2 yıl öncesine kadar birinin geleceğine, kaçmak istediğim hayattan beni kurtaracağına inanırdım. bir gece anladım ki beni kurtaran yine ben olmalıydım. o gece, kimseye bağımlı olmamam gerektiğini, kafeste yaşayamayacağımı fark ettim. bence herkesin böyle bi gecesi olmalı.

"bi de yandan çek kanks" dedi

bazı şeyleri fazla düşündüğümüz -daha doğrusu düşünmek zorunda kaldığımız- için sevmiyoruz bence. en azından artık sevmiyoruz ya da sevmek istemiyoruz diye düşünüyorum.

bazı insanların


bazı insanların anlaşılmazdır duyguları
sevgileri, nefretleri
yalnızca içinde yaşarlar
kimsenin anlaması gerekmeyen
bir suyun içinde yaşar gibi

kapatıldıkları belirsizliği


- murathan mungan

veya ne istediğini bilmek ama nasıl isteyeceğini bilmemek...