hak edilmemiş övgünün insanı rezil etmesi

toplumda yaygın görülen insanı şoka uğratan durumdur. bir kişiyi sırf gönlü olsun diye " ya sen bu işi ne güzel kıvırıyorsun. " gibi överseniz o kişi kendini cidden yetenekli sanıp büyük bir eyleme kalkışabilir. daha sonra ağır rezil olunca hayattan soğur.

ayrıca bu bazı insanların çok sinsice yaptığı bir plan vardır. size altı boş özgüven verip başkalarının önüne atmak ister. çünkü sizdeki " of harikayım herkes bilmeli " hissini sezmiştir. normalde buna gıcık kapan ne yapar? direkt " ya sen kimsin ne bu havalar " olayına girer. ama bu amatör eğlendirir. aslında tam tersi yüksek dozaj övdüğünde o kişiyi kaçınılmaz yıkıma götürürsün. çünkü " tamam ben oldum " diyip kendini kalabalığa sunacaktır. senden alacağı 1 övgü 100 kişiden alacağı yergiyi getirecektir. bu sayede sen kaz gelecek yerden tavuk esirgememiş olacaksındır.

bu nedenle temellendirme önemlidir. biri sizi övüyorsa ama neden övdüğünü, hangi temellere dayanarak bunu yaptığını açıklayamıyorsa korkun.

biri beni övüyorsa gülümseyip teşekkür ederim. abartılı bir övgüyse de "o kadar da değil bence ama teşekkürler" falan derim ve geçerim. temellendirme falan da aramam açıkçası. ha, çok spesifik ve beni diğer tüm insanlardan ayıran falan bir övgüyse duruma göre değişebilir tabii. öyle bir övgü alırsam ve karşıdaki bunu temellendirip açıklamıyorsa neden korkayım falan anlamadım. :d

karaktere ve belirli durumlarda yaşa bağlı olarak değişebilir tabii, övgülerin nasıl karşılanacağı ve nelere sebep olabileceği. ama bu sadece övgüyle de sınırlı değil. birileri tarafından aşağılandığında da kendisini olduğundan daha değersiz hissedebilir bazıları mesela.

(bkz: kaldırdığınız her götün pilotu sizsiniz)

hak edilmemiş övgü pamuk şeker gibidir. ilk lokmada tatlıdır ama biraz sonra yapış yapış bir mahcubiyet bırakır.