haksız yere tokat yemek

can yakar. acısı da bir ömür geçmez.

hele ki bir öğretmenden yenilmişse ondan ve dersinden bir ömür nefret etme sebebidir.

çok gurur kırıcı bir harekettir. akabinde verilen tepki genellikle acıdan değil aşağılanmakla alakalıdır.

ilkokul birinci sınıftayken naklen geldiğim okulda öğretmenimden yediğim tokattır. unutmam. nedeni babamın 23 nisan kıyafetinin parasını ay başında vereceğini söylemesi. babama bir şey söyleyemeyen alçak bana şamar atmıştı. babama söyleyememiştim bile. paranın ne olduğunu bilmeyen beş yaşında çocuk.
intikamını yıllar sonra kadının oğlunu ankara'da evire çevire döverek aldım. öyle tokatla değil, "zopayla". sonra da sebebini anlattım. annene selam söyle diye de bitirdim.

ortaokulda din kültürü hocasından yediğim tokat dersem yanında hafif kalacağını düşündüğüm bir şiddet.
arkadaşımın yerine oturması için kalktığımda çenemden tutup (tırnaklarını batirdigi)arka duvara kadar sürüklediği (allah'tan kış mevsimi idi ve montlar vardi) ve toslattığı devamında da seri şekilde yapistirdigi tokat.
hala düşünürüm ne yaptım bu kadar şiddete sebep olacak?
bitmedi ders boyunca "ne oldu suratına kızarmış "deyip dalga geçmesi.

ilkokul üçüncü sınıfta koridorda elim cebimde masum masum yürüyordum. birisi ıslık çaldı ve yan sınıfın kat nöbetçisi olan hürriyet hocadan gelişi güzel bir tokat yedim. ıslığı çalan ben değildim ama tokat bana kısmet oldu. hem ben çalmış olsam ne olurdu ki ?
velhasıl kelam iki çay söylersiniz kısmetinizde varsa içersiniz arkadaşlar

tokadın haklısı olmaz.
yediysem haksız yemişim.
attıysam haksız atmışım.
tokat hangi suçun haklı cezasıdır ki?
yüze vurmamak lazım.

çıkan ses, yanakla avuç içinin çarpışmasından değil, kırılan gururdandır...

(bkz: ilk defa regl olan kıza tokat atılması)