hangi dondurmayı alacağına karar vermeden dolabı açmak

şüphesiz bakkal amca ile aranızda soğuk rüzgarlar esmesine sebep olur. alttan alttan size bakar bir şey diyecek gibi olur ama müşteri olduğunuz için dilinde sakladığını söylemez.
ama kesin olan bir şey var ki o an enden boydan çoktan giriş yapmıştır.

soğuk zincir takıntım var. bunu yapanı gördüğüm zaman çok sinirlenirim. markette ne zaman parmak kadar aralık dolap görsem kapatırım. hatta tereyağ, peynir falan aldım mı eve koşa koşa giderim. hanım da benden laf işitmekten bıktı, poşetle eve girilince hemen yoğurt çıkartılıp dolaba koyulur.

bunun evde yaşananı beni daha çok gerer.

ay dondurma yiyeyim dersin açarsın buzluğu, bakarsın seçenek var.
hızlı karar vermelisindir dolap, dudu perinin kazanı gibi buharlar çıkarmaktadır.
hızlı karar veremezsen kapağı kapatmak zorunda kalırsın, sonra sabırsızlıkla açmak istersin ancak açılmaz. şöyle bir bastırayım öyle çekeyim dersin yapıştıkça yapışır. beklemek zor gelir iki saat uğraşırsın bütün hevesin kaçar.

en sevdiğin bitmiştir, acep altlarda bir tane kaldı mı diye karıştırırsın. bu arada hiç farketmediğin bir sürü çeşit çıktığını görür ve nihayet aynı dondurmayı yemeye bir son verirsin.

bakkal çok sövüyor size. benden demesi.

*

çocuklar vardır anca anca yetiyor boyu dolaba, garibimin de elinde buruş buruş biraz parası. gözü hangisinde kaldıysa onu alıp yedirmeli ona, parası yettiğince değil, gönlü soğuyunca dek yemeli, tabii fazlası olmaz çünkü boğazı ağrır şişer. buna ne olur sorusuna ben tabure çeker oturur ağlarım. ulan ona her şey olur be.

benim bakkalda veya marketin abur cubur reyonunda gördüğüm her çocuğa ağlayasım geliyor yav.

hani babası anası baştan aşağı columb çekmişler pazar zengini kıvamındalar, çocuklarına içim gidiyor ama. belki bir şeyde gözü kalır da kızarlar diye söyleyemezse?

*

bakkallar bir de gereksiz agresiflik yaparlar. sanki keban barajının ürettiği 3 günlük elektriği harcıyoruz.