1.
ünlü şair, yazar, oyuncu, aktör, meddah, büyük beşiktaşlı zafer algöz'ün ilk eseri.
anılarını kaleme aldığı bu şaheseri şiddetle okumanızı salık veriyorum.
anılarını kaleme aldığı bu şaheseri şiddetle okumanızı salık veriyorum.
devamını gör...
2.
üst üste okuduğum trajik kitapların üzerine boş boş duvara bakmış, adını bilmediğim sendromlara kapılmıştım. 'eğlenceli bir şeyler okuyayım hadi ama yeter' serzenişlerimi duyan bir okuyucunun önerisiyle başladım okumaya.
vaktim olmadığı için yollarda okudum. tam isabet oldu. tıklım tıklım minibüsün içinde sırıtıyorum, boşluklarımı tatlı, tatlı dolduruyorum. daha ne olsun?
izmir köfte.
o da olur.
vakti olmayana bile tatlı aralar açan bir yazım. zafer algöz'ü de yakından tanımış oldum çok da memnun oldum. hafif trajik esintileri bile muzipçe aktaran biri. eskiye özlemini hissettiriyor okuyucuya özellikle son satırlarda bunu daha net anlıyorsunuz. hepimizin yakından tanıdığı kişilerle olan anılarını aktardığı hikayelerinden en çok erkan can'ın anısına güldüm. hem de ne gülme. sirtaki yaptığı yeri canlı kanlı hayal ettim. algöz'ün ata binme hikayesi de ayrı bir heyecandı. spor müsabakaları tarzındaydı.
unutmak istemediğim yerler var:
ağır roman setindeki ayyaş, gora'daki figüran çocuk, zeri müren'li mevlüt, tiyatro daki çıtıkçı, izmir köfte diyen avusturya imparatoru, ölemeyen macbeth.. daha neler neler.. hepsinden fragman yaptım renkli renkli... bir de zırtçılar var: özellikle biri var ki, burgazada'dan kuzguncuğa kadar dev bir balıkla mücadele vere vere, yara yara aşıyor denizi, ey mübarek! hey yavrum hey.. her baba yiğidin harcı değildir. kimse abarttığımızı düşünmesin, mahalleyi balık pazarına döndürüp, balıktan bir reçel yapmamışlar. helal olsun, ne zırtçılar varmış öğrenmiş olduk. bu hikayeden çok etkilendim, zırtçı olmaya karar verdim. haydi hayırlısı.
tiyatro ne güzel şeymiş dedirtti.
gülümsetti.
vaktim olmadığı için yollarda okudum. tam isabet oldu. tıklım tıklım minibüsün içinde sırıtıyorum, boşluklarımı tatlı, tatlı dolduruyorum. daha ne olsun?
izmir köfte.
o da olur.
vakti olmayana bile tatlı aralar açan bir yazım. zafer algöz'ü de yakından tanımış oldum çok da memnun oldum. hafif trajik esintileri bile muzipçe aktaran biri. eskiye özlemini hissettiriyor okuyucuya özellikle son satırlarda bunu daha net anlıyorsunuz. hepimizin yakından tanıdığı kişilerle olan anılarını aktardığı hikayelerinden en çok erkan can'ın anısına güldüm. hem de ne gülme. sirtaki yaptığı yeri canlı kanlı hayal ettim. algöz'ün ata binme hikayesi de ayrı bir heyecandı. spor müsabakaları tarzındaydı.
unutmak istemediğim yerler var:
ağır roman setindeki ayyaş, gora'daki figüran çocuk, zeri müren'li mevlüt, tiyatro daki çıtıkçı, izmir köfte diyen avusturya imparatoru, ölemeyen macbeth.. daha neler neler.. hepsinden fragman yaptım renkli renkli... bir de zırtçılar var: özellikle biri var ki, burgazada'dan kuzguncuğa kadar dev bir balıkla mücadele vere vere, yara yara aşıyor denizi, ey mübarek! hey yavrum hey.. her baba yiğidin harcı değildir. kimse abarttığımızı düşünmesin, mahalleyi balık pazarına döndürüp, balıktan bir reçel yapmamışlar. helal olsun, ne zırtçılar varmış öğrenmiş olduk. bu hikayeden çok etkilendim, zırtçı olmaya karar verdim. haydi hayırlısı.
tiyatro ne güzel şeymiş dedirtti.
gülümsetti.
devamını gör...
3.
bir zafer algöz kitabıdır.
izlediğim birkaç rolü dışında çok beğendiğim bir oyuncu değildir zafer algöz. hatta kendisini ziyadesiyle itici bulurum. hele de can yılmaz ile yaptıkları showların çok rahatsız edici olduğunu ve komik olmaktan çok uzak olduğunu düşünüyorum.
bu kitabı elime aldığımda çok kötü bir kitap okuyacağıma dair belli belirsiz bir inanç vardı içimde. abisi can yılmaz'ın kitapları için de önsöz yazmış olan cem yılmaz'ın bu kitaba da önsöz yazmış olması o belli belirsiz inancı körükleyip ayan beyan ortaya çıkmasına neden oldu. zira can yılmaz'ın yazdığı kitaplar bence gerçekten kötüydü.
ancak kitabı okumaya başladığım zaman çok gereksiz ve anlamsız bir ön yargı içinde bulunduğumu anladım. bazılarını bir şekilde internet üzerinde karşıma çıktığında öylesine dinlediğim anıların yazıya dökülmüş halleri gayet ilgi çekici ve eğlenceliydi.
zafer algöz sinemada, televizyonda ve tiyatro sahnesinde çok önemli isimlerle yaşadığı hepsi çok eğlenceli anılarını kaleme almış bu kitapta. kitabın ismi de bana itici gelmişti ama meğer bu isim de öztürk serengil ile yaşadığı bir anıdan gelmekteymiş.
kısacası gayet eğlenceli bir kitaptı.
izlediğim birkaç rolü dışında çok beğendiğim bir oyuncu değildir zafer algöz. hatta kendisini ziyadesiyle itici bulurum. hele de can yılmaz ile yaptıkları showların çok rahatsız edici olduğunu ve komik olmaktan çok uzak olduğunu düşünüyorum.
bu kitabı elime aldığımda çok kötü bir kitap okuyacağıma dair belli belirsiz bir inanç vardı içimde. abisi can yılmaz'ın kitapları için de önsöz yazmış olan cem yılmaz'ın bu kitaba da önsöz yazmış olması o belli belirsiz inancı körükleyip ayan beyan ortaya çıkmasına neden oldu. zira can yılmaz'ın yazdığı kitaplar bence gerçekten kötüydü.
ancak kitabı okumaya başladığım zaman çok gereksiz ve anlamsız bir ön yargı içinde bulunduğumu anladım. bazılarını bir şekilde internet üzerinde karşıma çıktığında öylesine dinlediğim anıların yazıya dökülmüş halleri gayet ilgi çekici ve eğlenceliydi.
zafer algöz sinemada, televizyonda ve tiyatro sahnesinde çok önemli isimlerle yaşadığı hepsi çok eğlenceli anılarını kaleme almış bu kitapta. kitabın ismi de bana itici gelmişti ama meğer bu isim de öztürk serengil ile yaşadığı bir anıdan gelmekteymiş.
kısacası gayet eğlenceli bir kitaptı.
devamını gör...