1.
atıf yılmaz'ın yönetmenliğini yaptığı 1987 yapımı film. bir beyoğlu düşü.
yetimhane'de büyüyen coşkun'un henüz çocuk yaşta dönemin güzel yıldızı derya altınay'a* aşık olması ve büyüdüğünde de ona senaryo yazmayı kendine amaç edinmesini anlatıyor film. konusu ve işlenişi itibariyle dramatik ögeler taşımasına rağmen coşkun'un derya altınay'ın oynadığı karakterlerle iç içe yaşaması, onlarla konuşması hatta karakterlerin onun peşini bir türlü bırakmaması gibi sahneler düşünülünce hem eğlenceli hem de fantastik bir filmdir. türkan şoray bu filmde 4 ayrı karakteri canlandırmıştır. ya bu nedir. şahane bir kadın, şahane bir güzellik, şahane bir oyunculuk.
bu filmin yeri gerçekten ayrı. hem sinema ve insani değerleri eleştirmesi, hem şu an bizim bile nostalji arzumuzun, sürekli eskiyi aramamızın, ta o zamanlarda dahi yapılması, iyinin ve güzelin özlemi hem de naif duyguların işleniş ve ifade edilişi bambaşkadır gerçekten. rakı masaları, şiirler, derin sohbetler, sevgiyi yücelten o ufak diyaloglar. şahane! ayrıca müşfik kenter'in bulunduğu, dostluğun buram buram hissedildiği rakı masası sahnesi sıcacıktır. eski istanbul yaşamı, insanı güzellemeleri..
şöyle de bir repliği vardır filmin:
"- epeyce uzun zamandır rastlamadığım bir şey gördüm sende, utanmayı biliyordun, unutmamıştın.
+ sen, benim gizli isteklerimin o kadar açık bir ifadesiydin ki utanmadan sana bakmak elde değil."
yetimhane'de büyüyen coşkun'un henüz çocuk yaşta dönemin güzel yıldızı derya altınay'a* aşık olması ve büyüdüğünde de ona senaryo yazmayı kendine amaç edinmesini anlatıyor film. konusu ve işlenişi itibariyle dramatik ögeler taşımasına rağmen coşkun'un derya altınay'ın oynadığı karakterlerle iç içe yaşaması, onlarla konuşması hatta karakterlerin onun peşini bir türlü bırakmaması gibi sahneler düşünülünce hem eğlenceli hem de fantastik bir filmdir. türkan şoray bu filmde 4 ayrı karakteri canlandırmıştır. ya bu nedir. şahane bir kadın, şahane bir güzellik, şahane bir oyunculuk.
bu filmin yeri gerçekten ayrı. hem sinema ve insani değerleri eleştirmesi, hem şu an bizim bile nostalji arzumuzun, sürekli eskiyi aramamızın, ta o zamanlarda dahi yapılması, iyinin ve güzelin özlemi hem de naif duyguların işleniş ve ifade edilişi bambaşkadır gerçekten. rakı masaları, şiirler, derin sohbetler, sevgiyi yücelten o ufak diyaloglar. şahane! ayrıca müşfik kenter'in bulunduğu, dostluğun buram buram hissedildiği rakı masası sahnesi sıcacıktır. eski istanbul yaşamı, insanı güzellemeleri..
şöyle de bir repliği vardır filmin:
"- epeyce uzun zamandır rastlamadığım bir şey gördüm sende, utanmayı biliyordun, unutmamıştın.
+ sen, benim gizli isteklerimin o kadar açık bir ifadesiydin ki utanmadan sana bakmak elde değil."
devamını gör...