hayata bir kere geliyorsun cümlesi

çok tehlikeli bir cümle bu.

ne için söylendiğine dikkat edin, bu cümle insana herşeyi yaptırabilir.

kopacak -kategori 5- kasırga öncesi söylenen söz.

ikinciye gelmek isteyeceği bir hayatı yaşamayıp, aslında yine gelse aynı hayatı yaşamayı tercih edecek kadar mutlu mesutmuş gibi yaparak insanları manipüle etmeye çalışan kişi söylemidir.

zamanında çok manipüle ettim, kendimden biliyorum…

hayat sanıldığı kadar anlamlı bir şey değil. onu anlamlı kılmak elimizde elbet. ama anlamlı kıldınız diye hayat anlamlıdır diye bir şey de yok. herkes kendi hayatından anladığını yaşıyor. buna da yaşamak diyoruz işte…

tehlikeli bir motto, insana çok acayip şeyler yaptırabilir, sadece profesyoneller tarafından kullanılmalıdır.

aklımda şöyle bir teori var.
tamam bu hayata bir kere geliyoruz doğru ama ya öldükten sonra bilmediğimiz başka alemdeki hayatlara geçiyorsak. mesela ben ölünce cinler alemine geçiş yapıcam belki cin olucam, orada ölünce hayvan olucam, orada ölünce bitki olucam, orada ölünce melek olucam, orada ölünce uzayda bilmediğimiz daha nice varlıktan yada bilmediğimiz bir alemden bir şey olucam ve böyle bir döngü içinde ruhum dolaşacak. 180 bin alem var deniliyor ya bence insan öldükçe bir sonraki aleme geçiyor. insanlık 180 bin alemin kaçıncısı bilemiyoruz. ama ruh denen şey bence alemlerde aleme akan bir şey.

(bkz: işte her şey böyle başladı)

ya bu ne sokuk bir ahkam ya... herkese gider mi bu hayat tavrı?



bu ülkede bunu diyeni 27 yerinden bıçaklamak lazım. bir insan bu kadar mal olabilir.

bir kere de gideceksin diye hep hatırlatırım.
bunu unutarak yaşayan canlılarız bildiği halde üstelik.
işte bundan sebep tüm şımarıklıklarımız.
yazık oluyor telafisi zaten var diyerek çürüyen hayatlara. yarın yok olabilirsin hani telafi?
inançlı da olsan inançsız da olsan şımarıklığının bedelini ödersin zihninle, ruhunla ve geleceğinle.

nasihat olarak söylendiğinde çoğu insanın canı sıkılır ama ben seviyorum bu cümleyi. evet hayata bir kere geliyorum ve içimde kalan her şeyi yapmam lazım. hayat yerinde saymak için çok kısa.

bir kere geldiğin bu hayatın değerini bilmek ile ruhunun huzuru, mutluluğu için çalışmak arasında insanlar bir fark görebilir... kendi hayatlarına ve doğrularına bakarak, senin bunlara hangi yollardan ulaştığına ya da ulaşmaya çalıştığına bakarak eleştirebilirler. oradan değil, buradan gitmek doğru diyebilirler... seni de kendileri gibi zannederler, kendilerine iyi gelenin sana da iyi geleceğini, kendileri için kötü olanın senin için de kötü olduğunu zannederler.

insan mutluluğu, huzuru ister ve arar ama onu nerede bulacağı insanına göre değişir. ve insan kendini, kendi ve hayatın gerçeğini böyle anlar, tanır.
ortamdaki neredeyse bütün çocukların oynamaktan büyük bir zevk aldığı bir oyun belki de içlerinden bir ikisi için hiçbir şey ifade etmez.. ve bu değişmez.

gölgesinde dinlenebileceği bir ağacın varlığı ya da evinin balkonunda oturmanın güzelliği gezip tozmaktan, yeni şeyler deneyimlemekten veya adına yaşamak denilen şeylerden daha fazla zevk verebilir bazısına.
kimi hareket etmekten kimi öylece durmaktan, kendini dinlendirmekten zevk alır.
ayrıca şunu da eklemek istiyorum,
hayatın insana suabileceklerinin anlamını, "sınırını" gerçekten kavrayan bir insan belki de içindeki telaştan kurtulur ve bunların değerini kavrar içinde.
o kadar da büyütmemek lazım sanki, neyin alacaklısıyım ki, huzur olsun bir tek, ona hangi yoldan ulaşacağımsa ruhumun bileceği şey.
bana kalırsa en büyük nimet ruhun saadeti.
ruh huzura erdikten sonra her şey hikaye.

hindistan'da geçerliliği ve inanılırlığı bulunmayan sözdür efem.

sınırlı ve kıt kaynaklara saygı duymama bahanesi.

gelmez olaydım diye cevaplanması olasıdır

doğru bir cümledir fakat insanımızın %99'u sanki yarını garantiymiş gibi sıkıcı şekilde yaşar.
öf, çekemem.