hayatı boyunca hiç yalnız olduğunu hissetmemiş insan

çok karakterli insandır, kendisi ile nasıl zaman geçireceğini iyi bilir, tek başına her aktiviteyi yapıp, iç seslerinden en samimi olduklarıyla bunun üzerine konuşur. bu bir lütuftur. çevresinde elbet insanlar vardır, hatta iki dostu da vardır, ama yine de kendi kendine daha rahat ve keyifli zaman geçiriyordur. kendi benlikleri kendisini, kendisinden iyi bildiği için. bu ben oluyorum işte.

kendi kendine yeter. en sevdiği dostu kendisidir. kolay kolay kimseye ihtiyacı olmaz.

hayatı boyunca hiçbir şey hissetmemiş insanla fena şekilde kapışırlar.

çok şanslı bir insandır ki o hissi yaşatmamışlar...

ruhsal açıdan sağlam kalmayı başarmış ve iç dünyasında haddinden fazla vakit geçirmemiş insandır. aslında olmayı arzu ettiğim kişidir. hayatın ve anın içinde kalmak, kendimle uzun dalaşlara girmeden yaşayabilmek... (bkz: anksiyete)

hayatı boyunca neredeyse hep yalnız hissetmiş biri olarak kıskandığım insandır.

şüphesiz ki en asil duyguların insanıdır.

keşke ben olsaydım.

bazı sitelerin premium üyelik bedelini ödemiş insandır

insan değildir.

muhtemelen akli dengesi bozuktur.

bir an için bile olsa yalnız hissetmemiş olmanın sağlıklı bir durum olduğunu düşünmüyorum.

insan kendiyle barışık olabilir. kendiyle kalmayı seviyor da olabilir. böyle olması kendini hiçbir zaman yalnız hissetmeyecek olduğu anlamına gelmez.

bir duyguyu hissedip yarattığı olumsuzluklarla mücadele edip yola devam etmek o duyguyu bastırmayan biri olmak anlamına gelir.

yalnız değilim veya hiç hissetmedim gibi bir tekerlemeyi tekrar etmekle yalnızlık duygusundan kurtulduğunu veya hissetmediğini düşünmek kendini kandırmaktır.

bence her insan yalnızlığın ne demek olduğunu deneyimlemeli. yalnızlığı deneyimlememiş insan bazı duygusal zorluklarla başa çıkmakta zorlanabilir diye düşünüyorum. ya da hissedeceği ilk yalnızlıkta fena tökezleyebilir. yalnızlık kişisel gelişimin olmazsa olmazı diyebilirim. *

labradoru vardır.