hayatta en lezzetli şey iyi bir vedadır

nejat işler’in socrates dergi de konuk olduğunda orada geçen başlıktır bu. iyi ayrılabilmeyi bilmek, yıkıp dökmemek gerekiyor en çokta kendimiz için. peki kaçımız bunu yapabiliyor? kaçımız lezzetli bir vedayla, sakin bir kapanış yapabiliyor?
lezzetli iyi bir veda içinde stratejik olmak gerekiyor gibi geliyor bana bazı vedaları iyi beceremedim gerçekten. vedalaşmayı hiç sevemedim, sevmedim.

nejat bey hadi lan oradan demek istiyorum ve kuru fasulye cephesini an itibariyle açıyorum.

dümdüz adamım, odunum, içlenmelerinize salça olduğum için üzgünüm.

lezzetli mi..!!? veda ve lezzet..?? öyle mi..?!
(tuhaf bir gastronomik yaklaşım.. yalnız sakın bu kuramınızı bir döner ustasına falan açıp vedalaşmayın, döner bıçağıyla sizi sözlüğe kadar kovalar.)

b.k gibi bir cümle.. kimse kusura bakmasın ama güzel türkçemizi doğru kullanmak lazım sanki.

vedaları sevmem hep sessizce giderim ben dediğimdir.