hep aynı şarkıları dinlemek

dinleyecek başka şarkı bulamamaktır. uzun süredir içinde bulunduğum durum.

artık hep bir döngü içinde yaşıyoruz zaten yapılacak çoğu şey yapıldı
bazen bize gerek olmadığını düşünüyorum
insanlık nerelerden nerelere geldi ne buluşlar ne icatlar ne zulümler ne savaşlar...
her şeyin en âlâsı yaşandı ve bitti bize ne kaldı
tabii ki olanları mahvetmek
dünya da imparatorluklar gibi önce doğdu sonra yükseldi sonra şahlanışı yaşadı ve şimdi yavaş yavaş yıkılıyor, ölüyor, yok oluyor

durmadan başa sardığım albümlerle katıldığım kervan. normalde çok fazla farklı müzik dinlerim ancak bazı albümlerin yeri değişmiyor.

in rainbows
ok computer
kid a
rust in peace
fallen

o şarkılarda kendini bulmak, bazen o şarkılara yüklediği anlamdan, bazen hoşuna giden bir melodiden, bazen de söylemek istediğinizi anlatan sözlerinden dolayı dönüp dolaşıp aynı şarkıları dinlemektir.

sıkıcı biri olmaktir. yani ben. evet.

dilime pelesenk oldu deriz hatta.
sürekli o şarkıyı dinlersin, kimi zaman keyiften, kimi zaman mecburiyetten.

bazı şarkılar vardır, bilirsin ama sonra düşersin dibine, hayat...
bazı şarkılar vardır, bilmiyorsundur, eskidir-yenidir, sen yeni keşfetmişsindir, bıkana kadar dinlersin, hayat...

benim rahmetli leylâ anneannemle rahmetli ismail dedem 14 gün arayla vefat ettilerdi. dolasıyla bizim hayat o dönem taziye çadırında geçti. ikisinin de mezarına ve çadırına aynı hoca geldi.

allah yalanı sevmez bir ilahiydi o herhalde medine'ye varamadım. 40 defa dinledik aynı ilahiyi.

şimdi, sokaktan gelirsin masacılar bilir kafan hafif güzeldir, kimseyi rahatsız etmeden bir şarkı dolanır diline, onu söyleye söyleye çıkarsın eve, kapıyı öyle açarsın filan, üstünü soyunurken filan, yatağa uzanırsın... aynı...

asansör çıkıyorum, medine'ye varamadım...
kapıyı açmaya çalışıyorum, ulan anahtar , yale, delik, yale, anahtar... gül kokusu alamadım...

1 ay 1 ay...
ben resul'e doyamadım....

biraz da sesimi hocaya benzetiyorum hafif taklit işleri var, belirgin ses tonlarını şak diye yaparım.

allah beni övsün mü gömsün mü, ulan dedim ne işlere düştük.

üzücü günlerdi tabii. kendimde olmadan yapıyordum bunları. ağzıma takılmıştı.

öyle işte.

bu aralar her sabah uyandığımda aklımda nakaratı dönüyor.

bilgisayarın başına geçip kulaklığımı taktığımda ya da direksiyonun başına geçtiğimde gerçekleştirdiğim rutindir.
buyurunuz efendiler.