her an ölebilecek olmamız

düşündükçe tüylerimi ürperten şey.

her an ölüyoruzdur zaten, panik olacak bi durum yoktur.

ulu-bilge niki adlı hesabımdan...

kötü bile insanlık için adaletli bir sonuçtur ölüm. biz bunu hak ediyoruz.

napak oturup ağlayak mı dediğim tespit.

unutmadığında insanı terbiye edebilecek bir gerçektir.

bir gerçektir.
ele ayağa düşmeden, bir gece uykuda acısız bir ölüm servet değerindedir.

vakit tamam olunca aldığımız nefesi vermeye fırsat olmayacak.

(bkz: vakit tamam seni terk ediyorum)

kendi adıma konuşmak gerekirse içsel olarak bunun farkındalığıyla yaşıyorum fakat geçtiğimiz aylarda beynimdeki pıhtı dolayısıyla hastanede yatışım yapıldığında tedavi reddi vererek hastaneden ayrılmak isterken doktor gözümün içine baka baka "her an ölebilirsin ama" dedi. bunu şak diye suratınıza biri söyleyince insan garip oluyor, bayağı bi garip oluyor hem de.

farkındalık işini azaltalım çocuklar

buna da zamanla alışıyor insan. 8 senedir her gittiğim doktor aynı şeyi söylüyor. ne yapayım yani, hayata mı küseyim?
gittiği yere kadar huzurla, keyifle.

son senelerime bakınca sonuna kadar katılıyorum. hayat her an oyun bitti diyebiliyor. bazen de bak sana şans verdim diyor.

bu geceyi atlatırsam bir süre daha yaşarım. her an kısmı ıskalar beni.

umarım burada yazılanlar tamamen hikayedir. iki entryden birinde ölümün kıyısında yazar cümleleri var. nasıl bir yere düştük? diye sorgulamadım değil. fakat yazılanlar doğruysa kendilerine acil şifalar dilerim.

ölüm bana göre tek gerçek. ölmeyeceğini iddia eden tek bir akıl sahibi yok. burada zor olan şey, ölümün çok yakın olduğunu idrak etmek. çünkü herkes öleceğini biliyor ama bunu hatırlamıyor, hatırlatacak şeylerden uzak duruyor. bilinçli bir gündemden çıkarma halimiz var. çünkü ölümle yüzleşmek kolay değil.

tam da bu sebeple ölüm gerçeğini bilmemize rağmen daha birlikte olduğumuz bir yakınımızın öldüğünü duyduğumuzda şoka giriyoruz. oysa bu kaçınılmaz olandı.