her anını paylaşıp kendini tüketmek

gunumuzde sistem tarafindan tesvik edilen, ancak uzun vadede hos netice vermeyen bir durum.

toplumun ekseriyetinin cebine giren sozde akilli telefonlar, albenili paylasim platformlari, hizlica tuketilen anlar ve de tukenen duygularla birlikte yitip giden insanlik...

bir rastlanti olmasa gerek.

üzücü bir mesele daha...
deniz kenarına gitmişsin yahut doğanın içindesin; güzel bir manzara karşında.. al işte, kafanı dağıt ne bileyim. al dostunu karşına, otur konuş, dertleş.. işte bu anlarda artık tek gördüğüm şey ellerinde telefon olan insanlar.. bakmıyorlar, konuşmuyorlar.. hemen her şeyden sıkılıyorlar.. tek motivasyon bu anları fotoğraflamak ve paylaşmak.. kaç beğeni ile mutlu oluyorsunuz? güzel bir anı yaşamak ve mutlu olmak varken insan bunu kendine neden yapar? şu an sadece yaşlılar her anını deneyimlemeye devam ediyor. gençler hep böyle .. ben de dahilim, kendimi köşe bucak çekip paylaşmıyorum allahtan ama sıkıldığım her an telefonu elime alıyorum.. bu konuda çok doldum ben.. nerede yanlışlık yaptık?

anlarla değil beğenilerle mutlu olunuyor şaka gibi..

anı değil story biriktirmeye başlayınca gelen tükenmişlik. insanların kötü, haset enerjilerini çekmek de bonusu.. yazmak daha masum bir eylem bence, o nedenle yaşasın sözlük, ötede dursun insta..