her şeyle dalga geçebilen insan

benim. dışarı pek yansıtmam ama içimde ifade özgürlüğüm var.

seyrek görüşüldüğünde tadından yenmez, düzenli ve sık görüşülüyorsa süper yıpratıcı bir hale dönüşür. her şey ile dalga geçebilen insanların tamamı her şeyle dalga geçer. bu özel gücünü sadece gerektiğinde kullanana henüz rastlanmamıştır.

ölümün acı okuyla vurulmamistir.

böyle biri oldum diye yazıyorum ama iyi bi ozellik felan değil yani
herşeyi şakaya dalgaya vurmaya başladım ölüm vicdan vesaire bilmiyorum niye oldu bu ama kendimi bişeylerden yada kendi düşüncelerimden koruma mekanizması şüphesiz.

başkası kendi hassas noktası ile dalga geçtiğinde duyar kasmaya başlayan insandır.

seviyesiz bir insandır

insanların kusurları, inançları hariç her şey ile dalga geçerim.

belli konular dışında her şeyle dalga geçebilirim. ciddiye almak çıkmaza sürüklüyor artık beni.

türkiye'de hayatta kalmaya çalışan insandır. zira bu ülkede yaşamanın izahı olmadığı için her şeyi mizaha bağlamak zorundadır.

her şeyimi kaybettim. nefes alan bir hiçliğim artık.
her şeyle dalga geçebilirim, her şeyi mizah konusu yapabilirim. tabii ki sınırlar dahilinde yaparım bunu.
velhasıl bu kadar uzun cümleler kurabilmek beni şaşırttı.
beni şaşırttın.

bizim de hasassiyetlerimiz, değerlerimiz ve kırmızı çizgilerimiz vardı. sonra bunların ne kadar nanay şeyler olduğunu anladık ve hiçbir şey'e hiçbir şekilde hiçbir kutsiyet atfetmemeye karar verdik. hepsi ->> bu.
#aydınlanma #annemeuçantekmeatmıyorumçünküannemiseviyorum

kafa insanlardır. yavaş yavaş bu insana evriliyorum ben de.

varoluşun en ahmak türü insandır.

bunlar mutlak bulmak üzere yola çıkmış şebeklerdir. tapınma gibi bir içgüdüleri olsa gerek.

önce doğa güçlerine, hayvanlara tapınmaya başladılar. sonra putlar yapmaya evrildi iş. yine de mutlak edinemediler. bu sefer o mutlaklarını göklere yükselttiler. orada da aradıklarını bulamamış olacaklar ki; yere tekrar indirdiler.

bütün mutlaklardan umduklarını bulamadıktan sonra; kendilerine yöneldiler. kendilerine tapan şebeklerin çağındayız. her şeyin en iyisini hak eden, acayip özel olduğuna inanan putların çağı.

hepsi bir benlik kurguladı ve topluca tapınma seanslarına tutuluyorlar. birbirlerini pohpohlama seanslarına. herkesi harika, özel, mükemmel, kusursuz bulma seanslarına.

oturup toplu ağlaşma terapileri düzenliyorlar, her o kadar da özel, mükemmel olmadıkları kendilerine bir deprem ya da başka bir felaketle hatırlatıldığında.

bunun neyini ciddiye alacaksın ki? bu kitlesel şizofreniyi nasıl ciddiye alacaksın şimdi? az bir şey akıl kırıntısı, zeka parıltısı olan bunu ciddiye alabilir mi?

genel geçerin yıkıcılığının sınırsızlığının bile farkında olmayan bu şebek sürüsünü her şeyi koruyabileceğine dair sanrılarıyla beraber öylece orada bırakmakta fayda var. benden söylemesi.

eğer bir insanı veya insanlık ülküsünü ciddiye alamıyorsan, geriye ciddiye alınacak hiçbir şey kalmaz.

ben özel değilim, hiçbir halt hak ediyor da değilim mesela. yaşıyorum. öylesine.

gelip geçicinin muazzam yıkımını bir kez fark ettiğinde, iliklerine kadar işlediğinde, geriye ciddiye alacak bir şey kalmaz. hiçbir şey mutlak değildir. bu çok açık.

dalga geçilecek şey vardır geçilmeyecek şey vardır. her şey ti’ye alınmaz. zaaflar, hassasiyetler, saygı sınırları korunmalıdır.
ben sadece kendimle dalga geçerim. yaptığım şakalar kendimle ilgilidir.