hiç kimsenin önceliği olmayan insan

yapmayın, etmeyin.

insana yapılabilecek en büyük zulümlerdendir.

tam bir dostoyevski karakteri olmuş bu.

içim ezildi okurken yeminle.

(bkz: beni tanıdılar siz kaçın)

bazen biriyle tanışıyoruz gerek sokakta pazarda, gerek iş yerinde gerekse sosyal medyada. ben tabi full ilgi alaka tanımaya çalışırken onun iplemez hallerini görünce bi kırılıyorum açıkçası. sanki böyle çok güzel şeyler yaşayabilirdik ama o müsade etmemiş gibi sinirleniyorum bide sonra kendi kendime. yakıyorum bi sigara "hayırlısı be gülüm" diye de yol veriyorum kendi zihnimde ona. kazıyıp atıyorum kalbimden bir daha görmemek üzere.

bilmem bu ben olabilirim hani şimdi ortadan kaybolsam bir şey lazım olunca yokluğumu anlarlar. e-e mental olay ama iyiyiz ölmedik*

benim bu insan. ne var yani illa birinin önceliği olmamız mı gerekiyor?

annesinin kuzusudur.