hiç kimseyi kırmamak üzere bir hayat olabilir mi sorunsalı

isa bile inclin bir bölümünde yüreğine dokunulunca masaları dağatıyor, kırbaçla satıcıları kovalıyor vs.

olamaz.

olabilir.
tek başına sakin bir hayat.

(bkz: yuva yapan kadının felsefesi) *

olabilir. ama esas sorulması gereken böyle bir hayat olmalı mı olmamalı mı? bence olmamalı. sonunda kendin paramparça olursun ruhun duymaz.

bir yerde tökezleyecektir. örneğin, annem sabır taşı gibidir ve aynı zamanda dünyanın en nazik insanıdır. iyi niyetlidir ama saf değildir. kimseyi kırmaz ve mutlaka olumlu bir çıkar yoluna ulaştırır etrafındakileri. ama göremez evladını nasıl kırdığını. onu böyle, bir şeyleri onarmak için çırpınırken görmek, iyi niyetinin suistimal edilmesi beni gerçek anlamda kırıyor. en çok da kendi kırılıyor. bilgece bir üslupla insanlara dersini verir ama onların hak ettiği aslında kötektir. ben takdir ediyorum, elbet bildiği vardır. kendimi ona dönüşürken buluyorum ama bu kırgınlığımdan sebeple biraz daha asi bakıyorum hayata karşı anneme oranla.

herkesi memnun etmek imkansız, ayrıca kimseyi kırmazsan kırılan sen olursun. bu hikayede kırılmayan kimse yok kardeş.

olmaz, net. sonunda siz kırılırsınız, tecrübe ile sabit