inanmakla başarmak arasında herhangi bir bağlam olmaması

osmaniye toprakkale’deki bi çay ocağında dikkatimi darp eden husus.

öncelikle plazalar çok yüksek, tabanı göremiyorsunuz. insanımız otorite aşığı, kılıçdaroğlu’nun seçilememesinin bir sebebi var.

otorite nedir? çaycı memduh’un omzunda duran havlu. eski dilde peşkir. beni görünce omzundan yavaşça çekip sağ eline boks eldiveni formunda sarınca tüm sokak tören taburu gibi dikildi. tek havlu rejimi, başka yerden çay içmezler. ben de başka yerden içmedim zaten. yine de bazı hesaplar nakitle kapanmıyor.

serkan’la oturuyorduk, dedim ki inanıyorum bilader. inanıyorum bu çileler bitecek. nane çok nankör. anan aşağı baban yukarı, kardeş beni krediler katletti. klimacı halil de yüklü allah var. ben dedim bugün buradan sağ çıkacam. yine inanıyorum. çaydanlık da sosyal deney izler gibi bakıyor. buna bi omuz koydum, iki seksen yerde. lavuk tek koluyla dış üniteyi merdivenden 8 kat çıkarıyor. sence ben bunu dövebilir miyim? hayır. 100 kişiye sorduk tüm ülke mutabık. tek umudum çay adam. memduh abi aslında kavgayı ayırmadı, benim hayatımı kurtardı. serkan dedim bak doğru zamanda vurdum, halil kalkmadan memduh bizi araladı. görenler üç puanı devotus hak etti ama maç berabere bitti diyecek. işte o havlu yok mu o havlu? sümerbank zamanından kalmış havlu ya paşamın attığı her adım hayrıma iyi ki <3

sonra beni evin önüne 98 model isuzunun kasasında ışidli leşi gibi attılar. inandım ama başaramadım. şimdi haşlanmış yumurta boyayacam.

inanmak şevki artırır, başarmak zevki.