insanda sevilebilecek şey onun bir geçiş ve batış olmasıdır

insanda sevilebilecek şey, onun bir geçiş ve bir batış
olmasıdır.

ben o adamları severim, çünkü yaşamayı bilmezler, ola ki
batanlar olsunlar, çünkü onlar karşıya geçenlerdir.

ben büyük küçümseyicileri severim, çünkü onlar saygılılardır
ve karşı kıyıya duyulan özlemin oklarıdır.

ben o adamları severim, çünkü batmak ve kurban olmak için
ancak yıldızların ardında bir yer aramazlar; aksine, kendilerini
yaşama kurban ederler, ta ki yaşam bir zaman gelip
‘insanüstü’nün olsun!

ben o adamı severim, çünkü anlamak için yaşar ve
‘insanüstü’nün geleceğini anlamak ister.

ben o adamı severim, çünkü ‘insanüstü’ne ev yapmak ve ona
toprak, hayvan ve bitki hazırlamak için çalışır ve keşifler
yapar. böylece kendini yok etmek ister.

ben o adamı severim -ki o kendi değerlerini sever; çünkü
değerler, kendini yok etmenin ve özlemin bir okudur.

ben o adamı severim, çünkü kendisine bir damla bile fikir
ayırmaz, aksine tamamen erdeminin ruhu olmak ister. o,
böylece fikir halinde köprüyü geçer.

ben o adamı severim ki; erdeminden askısını ve felaketini
hazırlar: o böylece ancak erdeminin hatırı için yaşar ve daha
fazla yaşamak istemez.

ben o adamı severim ki; çok fazla erdeme sahip olmak
istemez. bir erdem iki erdemden daha fazla erdemdir. çünkü
o erdem belanın asıldığı düğümdür.

ben o adamı severim ki; ruhunu harcar, teşekkür beklemez ve
hiçbir şey geri vermez. çünkü o, daima armağan verir ve
kendisini korumak istemez.

ben o adamı severim ki; zar kendi lehine düştüğü zaman
utanır ve sorar: “ben bir hilekâr mıyım?” çünkü o harcanmak
ister.

ben o adamı severim ki; işine altın sözlerle başlar ve verdiği
sözlerden fazlasını yerine getirir. çünkü o yok olmayı ister.
ben o adamı severim ki; gelecektekilere yakışır ve
geçmiştekileri kurtarır. çünkü o var olan durum yüzünden
harcanmak ister.

ben o adamı severim ki; tanrısını hükmü altına alır. çünkü
tanrısını sever, zira o tanrısının gazabı yüzünden yok
olmalıdır.

ben o adamı severim ki; ruhu, yaralandığı zaman da derindir
ve küçük bir macera yüzünden harcanabilir. o, böylece
köprüyü severek geçer.

ben o adamı severim ki; ruhu dolup taşmıştır, öyle ki
kendisini unutmuştur ve her şey onun içindedir. böylece her
şey ona ölüm getirir.

ben o adamı severim ki; ruhu ve kalbi özgürdür. böylece
kafası yalnız kalbinin kabıdır, ama kalbi onu yok olmaya
sürükler.

ben bütün o adamları severim ki, insanların üstünde asılı
duran siyah buluttan tek tek düşen ağır damlalar gibidirler.
onlar yıldırımın gelmekte olduğunu haber verirler ve haberci
olarak yok olurlar.

bakın, ben bir yıldırım habercisiyim ve
bulutun ağır bir damlasıyım. amma bu yıldırımın adı
‘insanüstü’dür.