insanı var eden yegane koşul anlaşılmaktır diyen tip

insanları anlaşılmaya muhtaç varlıklar olarak gösteren ve anlaşılmayı her şeyin önüne koyan tiptir...

gerçekten de herkesin kendini anlaşılmaya değer gördüğü ve anlaşılmamaktan dert yandığı bir dönemdeyiz. insanlar buradan çıkabilmeli öncelikle.. herkes kendi eleştirisini yapsın ve önemini, yerini doğru tartsın.

var olduğunu hissetmenin tek bir koşulu yoktur. anlaşılmaktan daha öncelikli olanlar bence kabaca şunlardır.
anlamak, hissetmek, anlamlandırmak, yaşamak, çözümlemek, bir başkasının doğrusunu sahiplenebilmek, gelişmek, hak vermek, eleştirmek, görmek, duymak, koşmak, yüzmek ve akla gelebilecek daha bin çeşit şey..
insan var olduğunu bu sayede hisseder. sen bunu getirip bir tek şeye bağlarsan olmaz.

uzun uzun konuşur lafı dolandırırsan anlaşılmazsın. lafı niye dolandırdığını sen de bilmiyorsun. bir çok konu da böyle anlaşılmayı beklemek yerine önce kendini anlaman gerekiyor.
ben ne hissediyorum? niye böyle davranıyorum?
anlaşılmak istiyorum diyen biri soruya soruyla karşılık vermeye çalışan biri gibi geliyor bana. çözümsüz, belirsiz, uzayan bir mesele gibi. asıl devrim kendini anlamaya başladığında başlayacak.
gelelim yegane koşula..
koşul falan yok insan öyle dümdüz çok sorgulamadan, varlığının olduğu gibi kabul görmesinden hoşlanıyor. yanlışsam yanlışsın deyin.. *

o halde kadınlar yoklar...

anlaşılmak neden bu kadar umrunda ki insanların?

birey olamamanın sonuçları bunlar.

anlaşılmak güzel şeydir de anlamak daha muhteşem.