insanın doğa ile girdiği savaşı kaybedeceği gün

muhtemelen tarih sahnesine çıktığı ilk günden bu yana gezegeni kana bulayan kuyruksuz bir maymun türünün* tarih olacağı gündür.
işin en acı tarafı ise bu sonu kendi elimizle getirecek olmamız gerçeği.

yüz sene civarında diye düşünüyorum ben. mevcut kaynaklar azalıyor. küresel ısınma falan, dünyanın, iklimlerin içinden geçtik zaten. üç kuşaktan ötesi pek de parlak bir durumda olmayacak. en azından, bizim bildiğimiz şekilde. değişen şartlara farklı bir şekilde uyum sağlarlarsa orasını bilemem. yeterince bilim kurgu izlemedim.

hayalperestlerin rüyaları beni her zaman eğlendirir. doğa bizi bu gezegen tarihinin gördüğü en büyük adaptasyon canavarına dönüştürdü. her şeye ve her koşula adapte olduk olamadıklarımızı anlayıp avantajımıza kullandık.

bir cehennem beklentisi içinde doğa bizi bir gün cezalandıracak hayalleri kurmak saçmalık. bir gün bu gezegeni terk edeceğiz çünkü bura ile işimiz bitmiş olacak o zamana kadar doğa ara ara hasar verse bile insanın emrine amade olmaktan başka yapabilecek bir şeyi olmayan ufak bir pürüz.

kıtlık mı çıkacak ? asya ve ortadoğuda ki düşük profilli insan grublarını yok ederiz. ağaçlar mı bitiyor uçaklardan dünyanın her yerine ağaç fideleri atarız.

insanın hayatta kalma ve adapte olma yeteneklerini küçümseyip doğayı yüceltmek biraz çağ dışı. nükleer bombalarımız ile marsı ısıtıp atmosfer oluşturmayı ve orada ki buzulları eritip su kaynakları ile beraber gezegeni terraformasyon etmeyi falan konuşuyoruz abi. mona lisa tablosuna boya atan iklim aktivisti falan mısınız ?

(bkz: etme bulma dünyası)

göklerden gelen bir gök taşı vardır.