insanın kendi potansiyeline olan borcu

ulan hepimizde de sanki çok potansiyel var da biz böyleyiz. bak beni de bıraksalar neler olacaktım kim bilir, tüh.

benim potansiyelim bu kadar. kimseye de borcum yok. kendimi de s***** şimdi ha.

*

ölene kadar ödeyemeyeceği borçtur, çünkü her zaman olasılıklar vardır. bu arada ukdeyi dolduran yazarın nickinin ölüm olmasıda ironik olmuş.

borç yok. kendinizi gereksiz borçlara sokmayın.

bulaşık yıkayarak ödenecek bir borçtur

bir o kalmıştı.

ne borcu kardeşim. olanı sev ve yaşa.kendine beceriksiz deme ki becer.

insanın kendi potansiyeline borcu olabilir. bu cümle kulağa çok doğru ve motive edici geliyor, buna itirazım yok. ama potansiyeli kinetik enerjiye çevirmek gerçekten sadece insanın kendi elinde olan bir şey olsaydı, o zaman bu sözün altına ben de rahatça imza atardım sözlük.

işin aslı çoğu zaman öyle işlemiyor. diyelim ki potansiyel olarak zirvesin ama çukurun içinde dünyaya gelmişsin. başkalarının hazır bulduğu imkanları sen dişinle tırnağınla kazımak zorundasın. birileri dümdüz yolda yürürken sen aynı mesafeyi yokuş tırmanarak gitmeye çalışıyorsun.

bir de bunun sosyal tarafı var. diyelim toplumda azınlık olan bir unsursun, yalnızsın. ya da kadınsın ve bazı kapılar daha baştan yarı kapalı. belki yıllarca çalışıyorsun ama dayın yok, torpilin yok. belki iyi bir fikirle yola çıkıyorsun ama sürekli başarısız girişimler abonesi gibi hissediyorsun kendini. bazen de mesele sadece para. alman gereken eğitimleri alamıyorsun, gideceğin yerlere gidemiyorsun, kullanman gereken araçlara ulaşamıyorsun.

yani tablo sandığımızdan çok daha karmaşık. insan bazen gerçekten çalışıyor, çabalıyor, emek veriyor ama yine de olmuyor. bu demek değil ki hiç çabalamayalım, nasılsa zor deyip kenara çekilelim. ama potansiyel meselesini de tamamen bireyin iradesine indirgemek gerçekçi gelmiyor bana.

fizikten basit bir benzetme yaparsak, potansiyel enerjinin tamamen kinetiğe dönüşmesi için sistemin sürtünmesiz olması gerekir. oysa gerçek hayatta sürtünme çok fazla. aile, para, çevre, toplumsal yapı, şans, sağlık… hepsi o enerjiyi yolda biraz biraz tüketiyor.

o yüzden bazen potansiyelimizle ulaştığımız yer arasında fark kalıyor. ve çoğu zaman bu fark sadece tembellikle ya da iradesizlikle açıklanamayacak kadar büyük oluyor.

az önce bir yerde okudum.
kendi potansiyelini görmüş olan ve ona uygun yaşamadığını bilen adamdan daha stresli kimse yoktur...
şu ayı bir atlatalim gelecek ay rahatız*