insanlardaki deliye akıllı deme fetişi

var olan sosyolojik 1 tespit fetisidir. su an cihangir kennedy izlemekteyim kendisine gelen yorumlardan gordum. bu adam aslinda akilli, aslinda deli biziz, gercek akilli onlar. abi adam dupeduz siyirmis kafayi, bildigim kadariyla su an tedavi goruyor hani ayip konusasim yok da hani bu adam akilli degil.

neden illa delilerin soyledigi cumlelerde bi aforizma bulma fetisi var millette. deli delidir, ne dese yeridir. bu cihangir kennedy ozelinde bi sey degil, yani deliyi akilli cikarmak gibi bi gaye gutmemesi lazim toplumun.

deli akilliysa einstein neydi, o da mi deliydi, sonucta o da akilli. evet.

kesinlikle bizim aile büyüklerinde var bu durum. misal, kafasında en ufak akıl kırıntısı olmayan, fransa' daki bir takım vatandaşlarımızın yobaz kültürüyle büyümüş, bir kere olsun arayıp sormayan, faydasız kuzenlerim nedense anneannem için o kadar akıllı ve vefalı çocuklar olmuşlardır ki onların tek bir hatasını bile görmez

mantıksız bir sözün, absürt bir davranışın ya da uç bir fikrin hemen adam aslında çok zeki, siz anlamıyorsunuz kılıfına sarılması.. çoğu zaman aklı savunmak emek ister çünkü.. düşünmek, tartmak, sorgulamak gerekir.. ama deliliği akıllılık diye pazarlamak kolay..
akıl sıradanlaştıkça, akılsızlık karizma kazanıyor. belki o yüzden deliliği dahilik olarak soslamak güzel geliyor.

valla ne zaman biri ile dertleşsem sen akıllı bir kızsın diyorlar. şaşırıyorum.

cidden hayat çok tuhaf.