insanların eski zamanı değil rahatlığı özlediği gerçeği

insanların zamanı değil, o zamanlarda kendine ait dertlerin azlığını özleme hâlidir.

kimse aslında 2008’i, 2010’u, 2013’ü falan özlemiyor. kimsenin derdi “ah o yıllar ne güzeldi” değil; herkes o yıllarda kendisinin ne kadar az şey düşünmek zorunda olduğunu özlüyor.
o dönemki telefonun şarjının yetmesi, okuldan gelince metin2’ye girmek, msn’de “m” harfini kalp yapmak, limkin park dinlerken kendini film sahnesinde hissetmek… bunlar nostalji değil; o zamanın yük­süzlüğü, zihinsel ferahlığı.

o zamanlar ekonomi senin değildi, faturalar senin üzerine değildi, “kariyer planı”, “network”, “kendini geliştirme” diye sabah kalktığında vicdan azabı hissetmiyordun. annen baban hallediyordu hayatı, sen sadece yaşayıp geçiyordun.
şimdi aynı şeyleri yapmaya kalksan bile zevk alamıyorsun çünkü artık “nasıl öderim, ne olur, yetişir mi” diye beyninin arkasında sürekli bir uğultu var.

kimse “2008 yazını özlüyorum” demiyor aslında; kimseye hesap vermeden, akşam parkta oturup duman konserine gitmek için harçlık biriktirdiği o basitliği özlüyor.
kimse “o yıllardaki teknolojiyi” özlemiyor; tam tersi, bugünkü imkânlara sahip olup o yıllardaki huzuru özlemek en ironik kısmı zaten.
bugünün çocukları da 2038’de “vay be, 2025’te ne rahattık” diyecekler. çünkü mesele zaman değil; mesele, insanın hayata karşı ne kadar sorumluluk taşıdığı.

her kuşak bir öncekine “bizim zamanımızda her şey güzeldi” derken aslında şunu diyor:
“ben o zamanlar daha az yorgundum.”

ve belki de gerçekten özlediğimiz tek şey bu — yorgun olmamak.

doğru tespit. 60'tan fazla yaşı olan bir youtuber tanıyorum, bazen ona eskilerle ilgili sorular sorduğumda yanıt vermiyor, sanki hiç geçmişi yaşamamış. bizim efsane olarak kabul ettiğimiz müzisyenlerin hiçbirini efsane olarak kabul etmiyor, bu da normal. gel gelelim eskiye olan özleme
eskiye bakınca kendime çok yazık ettiğimi farkettim, eskiden hayattan ne kadar zevk aldığımı dün gibi hatırlıyorum. geçmişte edilen tecrübelerin psikolojiye olan etkisinden kaynaklanıyor olabilir, sigara/alkol gibi bağımlılıkların olması ve ekrana gereğinden fazla bakıyor olmamız da bu durumu etkiliyor. evrende bulunan çoğu güzellikten zevk almak varken insan ürünleriyle kafayı bozduk. her zaman dünyayı gezmek ve farklı kültürlerle tanışmak, onları yakından görmek istemişimdir ve teknolojinin de bu açıdan bana çok faydası oldu, genel kültürü geliştirdi. bir grup kültürlü bir çevreniz varsa, onlarla oturup muhabbet yapmak teknolojik zımbırtılardan daha fazla keyif verecektir. ihtiyacınız olduğunda internete de girersiniz
bu internet bağımlılığı, bilgisayarların döneminde bazen 5, bazen de 10 saat sürebiliyordu.
şimdi baktığımda yeğenim bile akıllı telefon olmadan rahat duramıyor. sokağa çıkıyorum, herkes reels bağımlısı olmuş.
ben bu gibi durumlarda hiçbirşey yapmamayı tercih ederim, bu yaşımda kadar her hangi bir mekanda oturup reels çevirdiğim olmadı. benim gibi düşünen 10 normal sözlük yazarlıyla beraber doğa yürüyüşüne çıkmak, dağın en tepesinde halay çekmek isterim

(bkz: türkiye'nin araplaşması)

insanlar, kendi zamanlarından kaçmak istedikleri için eskiye özlem duyarlar, eski daha iyi olduğu için değil. çünkü nostalji, içinde bulunulan zamanı reddetmek için harika bir yoldur.

çok sevdiğim bir filmde* söylendiği gibi:

“nostalgia is denial. denial of the painful present. the name for this denial is golden age thinking - the erroneous notion that a different time period is better than the one ones living in - its a flaw in the romantic imagination of those people who find it difficult to cope with the present.”

ara güler bir röportajında "istanbul bitti diyorlar, ben daha kısa şortlu çocukken annemler de aynı şeyleri söylüyorlardı..." demişti.

herkesin hayata ara güler'in vizöründen bakma lüksü olmuyor maalesef.
insanoğlu olarak dünyada, her geçen gün eskiye göre daha müreffeh ve huzurlu olsak da geçmiş yabancı bir ülkedir. sadece kötü şeyleri unutmaya, iyi şeyleri abartmaya meyilliyiz..