insanların fikirlerini objektif düzlemde değerlendirememesi

edit: acilan basliga bak, nesin sen, filozof atakan misin haspam dedirten basliktir. ben acmadim, baskasi acmis da entry'sini silmis ama olsun. benim oldu artik. abi madem basligin arkasinda durmicaksaniz acmayin basligi. neden aciyon, mankafa. ac, sonra sil entariyi, bilmicez mi basligin senin oldugunu. sinirlendim ya aksam aksam.

gun gibi ortada bi gercektir. bazen sahsimi epey rahatsiz eder. hayatimiz boyunca zibilyon tane fikre sahip oluyoz bildiginiz uzere. bilmiyosaniz da gidin az bi seyler dusunun, allah belanizi vermis sizin. lakin bunlari objektif degerlendirme olcutumuz yok. fikir benim diye bana dogru geliyor. en zeki de benim, en akilli da, en dogru fikirlere sahip olan da. bu ne la simdi. insan olmak cok zor. asla kendi fikirlerimizin dogrusunu ogrenemicez. cunku fikir bizim diye dogru geliyor. ama belki de yaniliyozdur. ama iste bunu bilemeyiz.

mesela twitter denen coplukte herkes her gun 40 tane konu tartisiyo. herkes kendi fikrini baskasina dayatma derdinde. siyasi goruslerini, tuttugu partiyi, en sevdigi filmi, en sevdigi sarkiyi... herkes hepsinin, kendi savundugu seylerin 'ideal' olduguna inaniyor. hadi inansa neyse, bunu nesnel bi gerceklik olarak algilayip sana dayatiyo bi de. kendi dinini, dinsizligini, mezhebini, mesrebini... her seyini. abi herkes senin gibi olmak zorunda mi. evet.

bütün insanların fikirlerini objektif olarak değerlendirmek için o insanların hepsi olmak gerekiyor.
aydının nazilli ilçesinin sarıçizmelimehmet köyündeki ayşe teyze de olmak gerekli, tanzayanın obulakubulaolai kabilesinden ıgıtıkıgıkgık da olmak gerekli.
bilimsel, fiziksel, ruhsal bilmem nesel olarak imkansız yani. hafi psikoloji, felsefe, sosyoloji falan bilmiyorsunuz az biraz mantıklı düşünün bari diyeceğim. mantık bile öznel bir hede.

cehaletin en temel emarelerinden biridir.

iletişimin önündeki en büyük engel.

sabit fikirli insanlar yapıyor bunu daha çok. objektiflik maskesi ardında "benim düşüncem mutlak doğrudur" şeklinde davrananların tek derdi haklı çıkmak bence. mesela bir tartışmanın içeriğiyle zerre kadar ilgilenmiyorlar. halbuki esas önemli olan kısım içerik. tartışmadan galip çıkmak istiyorsan geri adım atıp resme tekrar bakabileceksin. objektiflik dediğimiz şey, yeni veriler karşısında kendi yargını güncelleyebilme becerisi değil mi?

herkes istediğini düşünmekte özgür ama yanılabileceğini de kabul edeceksin bu hayatta. haklı mısın yoksa yanılıyor musun, karşındakini gerçekten dinlemeden ya da fikirlerini güncellemeden nasıl anlayacaksın? anlamıyorsun işte, yanlış bile olsa kendi doğrunla yaşamaya devam ediyorsun. ne diyelim; allah kabul etsin *

ha bir de üslup sıkıntımız var ki toplumca, evlerden ırak! her şeyin herkese söylenebileceğini savunanlardanım ama bir şartla; üslubu bozmadan.

insanın temelde bencil olmasından kaynaklı olan bir durumdur. varlığını haklı olmaya dayamış bir insan için bunun aksi yıkım kabul edilebilir. bu gruptaki insanlar için bir tartışmanın amacı "anlaşmak" değil, ezmek ya da daha yumuşak bir söylemle üste çıkmaktır.
bir fikri geliştirirken enine boyuna ve olasılıklar dahilinde düşünme eğiliminden yoksundur zira. tek boyutlu bir bakış açısı ile vardığı yargıların bütünlüğüne zeval gelmemesi adına bir tartismaya girerler ve ayak diretirler. bunu çok geniş yelpazede bambaşka konular çerçevesinde yaparlar. bir insan hakkında hükme varırken de, tanrının varlığını sorgularken de. "lütfen haklı olmak" konusunda sarf ettikleri enerjiyi ve cesareti, gerçeklerle yüzleşmekte gösteremezler. genelde saldırgan yapıdadır tartışmaları. sosyal ve analitik zeka yoksunluğu çektiklerini düşünüyorum.

herkes kendi aynasından yansır.. belki fikirlerimiz camdan kuleler gibi, kimse diğerinin görebileceği ufku göremiyordur. objektif bakmak çok zor, kendi gölgene bakmak gibi bir nevi.. belki doğru, belki de yanlış ama kesin olan tek şey, herkesin kendi fikrini evrenin merkezi sanması.
belki de çözümü, biraz susmak ve dinlemektir. bilemiyorum altan..

çünkü küçüklüğünden itibaren öğrendiği şeyler vardır. insan yanılmak istemez ya. yanıldığını kabul etmek insan için zordur. sonuna kadar yapacağını yapar. dolandırılır örneğin. önünde tüm deliller varken yanıldığını kabul etmek istemez. siyasetçilere de böyle bağlılık duyarlar.
bir dine bir ideolojiye bir takıma bir düşünceye. oysa insanın olduğu her yerde değişim vardır. her zaman kendi anını tarzını düşüncesini yaşar. her mekanda aynı olaylar farklı değerlendirilir.
ben kendi adıma gerçeği bilmek isterdim. ama hep gerçeği. oyalayıcı yalanları değil. umut verici yalanları işte tüm dünyaya ait değerlerin gerçeğini.
cenneti cehennemi savunacak anlatacak isteyecek var olup olmadığını bilemeyecek bir dünyada sistemde bunu nasıl savunabilirim. sadece umarım ve iman ederim.
ama gerçeği bilmek isterdim. çünkü hiçbir din benim şu an olmak istediğim hatta olduğum insan dışında birisi beni yapamaz. iyi ve kötü anlamda yapamaz.
din korkusu yüzünden yaptığım yapmadığım bir şeyler yok.
beklentim yok.
futbol takımlarını savunup diğerlerine hakaret ediyorlar . çok kötü duruyor bu. çok aciz duruyor.
o kadar çok konu varki böyle.
israil de olsa insan israil in yaptıklarını savunacak.
amerika da olsa onu.
budist olsa kendi dinini.
bu yüzden gerçekten samimi ateistlere saygım vardır.
tek bir doğruda olmuyor çoğu zaman.
objektif olamıyoruz değil mi. belkide hepimiz böyleyiz bazı konularda. bilmiyorum ben çok kaçınıyorum bu tip insanlardan. kimse değişmez. boşa zaman kaybı.

haklı olmak bir ''yük'' tür bazen de...