intikam alınacak kişinin kendi kendine dağılması

insandaki, ağız tadıyla şöyle doya doya intikam alma güdüsünü körelten iğrenç durum. kızdan tam intikam alıp çatım çatım çatlayacağım mesela, bir bakıyorum ki sümük gibi yere yapışmış, gluk gluk sesler çıkarıyor. duyamadığım için yakınına gidiyorum. daha yakına, daha yakına derken, kulağımı ağzına iyice yaklaştırıyorum diyelim. (yalnız kalmış, çaresiz. nası kokuyor görseniz. içler acısı halde. çorabında kaçmayan bir bölge yok. ağlıyor. gödeleklik yaptım, bana vurma, atma beni yabanlara dercesine ağlıyor)

biraz su var mı diye soruyor mesela. şimdi bu durumda ben nasıl, "su yok geber lan nihahahhaha" deyip, battal gazi filmlerindeki komutan kostok gibi, buz gibi 0.5'lik suyumu kızın önünde açıp yere dökerim ve ağzımı yaya yaya gülerim? nasıl yaparım bunu? insan olan bunu yapmaz. intikam alacağımız kişiler bazen cin çarpmış gibi oluyor. şaftları kayıyor. kaderin cilvesi diyoruz hemen. insan ufaktan bir oh dese bile, o intikamı kendi alamadığı için üzülüyor yani bee. ersoy'un, babaannesini yiyen erasmus öğrencisini başkasının yemesine üzülmesi gibi bişi bu.