işlerini yaparken kimseden yardım istemeyen insan

özgürlüğü ve huzuru şiar edinmiş insandır.

(bkz: o ağaç benim)

az önce whatsapp üzerinden mesaj yazmak için bile yardım aldım, arkadaşıma al sen yaz dedim çünkü felaket uykum var yanlış iş yapma kapasitem çok yüksek. o da kendini iyi hissetmediğinde ben devralırım. yardım alınır, verilir. mesela yardım verilir dedim keşke bunu da başka biri yazsaydı..*

şartların öğrettiği hayatta kalma refleksi.
soğuk ama işe yarayan cinsinden. en az can yakan seçenek. hayal kırıklığı olmaz; gürültüsüzdür, beklenti yoktur. istememeyi öğrenmişsindir.
çünkü o yardım ya gelmez ya da bedeli olur.
ya kırılacağını bilirsin ya da borçlu kalacağını.
o yüzden tek başına yapar, mis gibi koyarsın mesafeni.

gururlu ve çalışkandır. muhtemelen mükemmelliyetçidir. bu özellikleri işi yaparken onu aşırı zorlar. bunlardan kurtulsa atı alıp üsküdar'ı il yapacaktır ama yapamaz.

yardım isteyince normal halinden farklı davranmaya başladıklarında ya da saçma sapan sebeplerle reddettiklerinde çıldırıyorum çünkü.

özellikle ben de onun için daha önce elimden geleni yaptıysam ve o gayet de yapabilecekken yapmadığında daha çok çıldırıyorum. bu karşılık beklemek değil bu arada, aynı değeri vermediğini fark etmek.

işte böyle böyle tek başınıza halletmeyi öğreniyorsunuz ya.

istemeden başarabilenleri kutlayalım. kendisi kimseye yardım etmediğinden, istemeye yüzü olmadığı için sıkıntı yaşayanlara üzülelim; ama yardım yapmayı, yardım istemeyi takıntı yapmayan, yardımlaşabileceği dostları olanları da kıskanmayalım derim.

az insan çok huzur abi, nerede çokluk orada yokluk, kendi işimi kendim gördüğüm için ensem kalın benim, ekip çalışması da, imece de gerektiğinde gerekli ama her moka da sürüyle girişmek doğru değil.