iyi niyetli davranmanın insanlarda beklenti yaratması

şöyle:

mahallede bir teyze var. oradan gecerken muhabbet ederim. ekmegini alirim. ufak tefek islerini gorurum.

bir gun parmagimi kestim ama cok fena. elimi kullanamiyorum. bu teyzenin de bir yarim saatlik isi varmis. dedi oglum sunu yapiver bana. dedim teyze parmagim cok kotu, biraz beklet isi yaparim sonra.

bak 31 yasima geldim. ben bugune kadar hicbir insanin bana o kadar nefretle baktigini gormedim. cok fena açık etti kendini, duygularini saklayamadi.

demek ki ben iyi niyetli davrandim diye o bunu yapmak zorunda oldugum bir sey olarak gordu.

alma verme dengesi bozulduğunda insan alamadıkları için karşı tarafı suçlamasına sebep oluyor.

her zaman yapıyordu niye şimdi yapmadı diye de bir sürü senaryo yazdırıyor hem de.

insanlar garip hayat çok saçma.

kökleşmiş inançlar, düşüncelerden kaynaklandığını düşünüyorum. toplumsal etkenler, dini öğretiler pek çok alanda iyiliğin mükafatının olacağına inandırılmış olmak insanlarda beklentiye yol açar. ancak bu beklenti içinde yapılan iyilikler iyilik midir sorusu meydana gelir. an'ı yaşamak, içinden geldiği gibi davranmak daha doğru görünüyor an'da iyilik yaptın ve o anda kaldı. yoluna devam ettin. bu daha doğru geliyor.

iyi niyetli davranışların bir zaman sonra sizin sorumluluğunuzmuş gibi görünmeye başlası iyilikten soğutuyor. o yüzden iyi niyetliliğinde bokunu çıkarmamak gerekiyor.

şunun ölçüsünü hep kaçırıyorum. iyi niyetle başlayıp cadı sila ile kapanışı yapıyorum. cadı sila biliyorsunuz önemli bir karakter. bu başlıkta da yerini almış oldu..

beklenti değil o faydalanma.

iyi niyetli bir şekilde hiçbir şey vadetmiyorum kimseye. yaptığım, yapacağımı da söylemiyorum öncelikle elbette başa kakmamak adına sonralıkla ise bundan faydalanabilecek pontansiyelli insanların önünü almak ve kendimi korumak adına yalan yok.
iyilik yapıyorsam kendim için yapıyorum. kimseyle bir ilgisi yok ve görevim de iyilik melekliği değil, olmayacak da.