kaderin ağlarını örmesi

yunan mitolojisinden ve paganlardan gelme bir sözdür aslında. bu söz, 3 kadının örgü örerken the eye denen gözle kaderi konuşması ve aynı anda kaderi örmesinden kaynaklıdır.

karadenizli bir balıkçının en büyük kızı olan kader'in, ağlarını örmesini konu edinir.

“kul kurar ,kader gülermiş”

geldiğim yola şöyle bir bakıyorum. yaşadığım her an her dakika her saniye aklımın erdiği gözümün gördüğü hafızamın yettiği her an.. nefes aldığım andan itibaren bile diyerek abartabilirim hayatımı şekillendirdiğine inanmaya başladığım…

orada kalbimin derinlerinden bir ses bir his bir istek bir şey gelir çınlar durur, illa o yola girilecek, illa o yol yürünecek.. ve yolun sonunu fark edince de direnilmeyecek aynı ses artık yeter der çünkü. yeter. olan oldu kalan kaldı giden gitsin. bırak…

o ayrımlarda kararı hep kendimiz alıyoruz sanıyoruz ama öyle değil işte.. o ayrımlarda o kader denilen şey her ne ise his olup içimize doğuyor bence artık..

inanmak güzel.. yaşıyoruz geçiyoruz.. her şeyin bir sebebi vardı o sebeplerin bazılarını gördüm bazılarını görmeye direndim, gördüklerimden öğrendim.. öğrendiklerimle yola devam ediyorum..

hiç beklemediğimiz anda hayatımız 180 derece dönmesi olarak da son bir tanım da yapayım gideyim..

çok anlaşılmaya çalışmıyorum. canım sıkılıyor.

kaderin, daa ziyade "başa çorap örmek" huyundan şikayet edilir ama, demekki örümcek bir tarafı da var.. (vay olmayan zalım kader vay.!)