kafede namaz kılmasına izin verilmeyen kız

hadi kafe sahiplerinin belki müsait yeri yoktur,seccadesi yoktur,belki de inançlı değildir.illaki 300,500 metre içinde bir cami vardır gitseydin camiye be bacım.

işte bu gibi olayların önüne geçmek için reis moda sahiline cami yapıyor

gereksiz duyar kasılmış bir olay. kafede izin vermiyorlarsa başka bir yer bulursun olur biter.

videosu gelmiş, az önce düştü önüme. burada

uyarı: hassas kalpler izlemesin, yürek dayanmaz.

her yer camii, her yer mescit. ibadetini git yerinde yap. nedir bu arsızlık anlam veremiyorum bir de sürekli mağdur rolüne giriyorlar.

izin verilmemişse demek ki mescidi olmayan bir yerde namaz kılmak istemiş. her mekanda da ibadet için bir alan ayrılmak zorunda değil.

(bkz: benim türbanlı bacıma namaz kıldırmadılar)
islamcıların hep ben mağdur oluyorum şovuna bayılıyorum. tamam kardeşim en müslüman en mağdur sensin.

la gakko, beylesi haberleri yayınlıyorsunuz, biz de eski tecrübelerimizin etkisiyle gelip ciddi ciddi yazıyoruz.

her tarafı nemazte olsa neolur ki bu bayanın!

camii de gidip kahve içiyor muyuz? hayır lan o zaman cafe de niye namaz kılacağım diye kafa açıyorsun?

bir sürü alternatifi varken bunun üzerinden prim kasmaya çalışan kız. sonra da böyleleri yüzünden genellemelere dahil ediliyoruz.

ülkede o kadar tramvatik olay yaşanıyor ki, üzülme sırasını geç komedi sıralamasına giren bir hadise oluyor bu.
işsizliği konuş kızım, ekonomiyi konuş, psikiyatri vakaların artışını, asgari ücret zamını, boşluğumuzu, yalnızlığımızı, umutsuzluğumuzu konuş kızım. bize artık bunlarla gelmeyin.. yeter..

kız cv hazırlıyor ne var bunda

imamhatipli sümeyye şok, imamhatipli sümeyye mağdur, imamhatipli sümeyye namaz kılmak için yapılan yerlerin kafeler değil camiler olduğundan bihaber.
türbanı çok sıkıyorlar da beyne kan mı gitmiyor acaba bunlar niye böyle.

her önüne gelen kafede ibadetini yapmaya kalksa kafe kafelikten çıkar ibadethaneye dönüşür.. namaz kılacaksan bi zahmet üşenmeyip kafenin beş on mere ilerisindeki camide namazını kılacaksın kardeşim.

her on metrede bir cami var bu ülkede.

adnan oktarın kedicikleri gibi ekranda görününce pazar fiyatının artacağı ümidiyle bir şeyler zırvalamış kızdır. şakirtlerde bu iş ata sporu biliyorsunuz.

ibadet değil şov peşindedir adım başı camii
ulan namaz kılan arkadaşlar ile oturduğumuz zaman adam gider bir yarım saatte namazını kılar gelir en uzun vakit namazı 13 rekat zaten.
abdesti tesbihatı derken en fazla yarın saat.

bunlara göre gösterişle yapılan ibadet daha makbul sayılıyor.

vaktiyle iranlı bir yazara sormuşlar. humeyni'den sonra ülkede ne değişti? eskiden dışarıda içer, evde namaz kılardık, şimdi dışarıda namaz kılıyor, evde içiyoruz.

bu da o hesap işte.

insanı ne diyeceği konusunda kararsız bırakan kız. küfretsen olmayacak, etmeden gönül razı kalmayacak. 20 sene namaz kıldım bir gün olsun sözünü etmedim, nerede kılacağım namazımı diye düşünmedim, kimseye sormadım, namazı mahrem alanım belledim ona göre hareket ettim, yedi sülalemde bunun gibi beyinsizler olsa da geneli sessiz sedasız, videosuz, ilansız, anonssuz namazını kılar geçer. insan gerçekten şaşırıyor artık.

bir akrabam bunun gibi beyinsiz bir akrabama şey demişti; "namazın milletin başına bela oldu!". gülmüştük. şimdi gülemiyoruz. çünkü gerçekten de bela olmuş. yolun ortasında kılan mı dersin, uçağın koridorunda, otobüs durağında, kaldırımda, tramvay yolunda, otoban kenarında...

lanet olsun böyle dinci çağa, dincilik hastalığına.

“video izledim ve bana göre ne eleştirilecek bir şey var ne de diğer insanları da içine katarak aşağılamaya varacak şeyler yazmaya sebep var. tamam, kız izin istemiş; barista da ‘olmaz, öyle bir yerimiz yok.’ demiş. kız, baristanın tavrını beğenmemiş olabilir ya da namazını kılamadığı için bunu çekip paylaşmış da olabilir. tersi durumda ne diyecektik mesela? barista olayı anlattığı bir video paylaşsa, bu sefer tersten mi saldırgan konuşacaktık? insan olarak biraz daha sakin ve ölçülü olabilsek keşke.

tamam, izin vermedi diye yaygaraya gerek yok; ancak insanların ihtiyaçlarına çözüm üretmek daha doğru olur. aynı kafede olduğunuzu düşünün: köşede bir kadın namaz kıldığında aklınızdan geçenler, biraz da sizin bakış açınızı yansıtır.

gösteriş olduğunu düşünebilirsiniz; bu sizin bakış açınızdır.

‘burası yeri mi?’ diye düşünebilirsiniz; bu da sizin değerlendirmenizdir.

görüp saygı duyup yolunuza devam edebilirsiniz; bu da insani bir tercihtir.”

buraya da küçük bir doğru bırakayım.

konu böyle şeyler olunca öyle lüzumsuz kafa açıp öyle acayip kıyaslar yapıyorlar, öyle birinin yüzüne söylenemeyecek laflar ediyorlar ki, gerçekten etrafına bu denli alelade sallayabilen insanların, yaşını başını almış ve bu toplumda bir konuma sahip insanlar olmasına fazlasıyla şaşırıyorum.

üniversiteye kadar kafeye giden, bir şeyler yiyeyim içeyim oturayım insanı olmadım. üniversitenin birinci sınıfında bir arkadaşın doğum günü için ilk kez çoklu bir insan grubuyla sosyalleşeyim diye katılmayı kabul ettim. oldukça da hoş ve büyük bir restorandı. velhasıl, öğle namazı vakti geldi. ben de aşırı doz çekingen biri olarak vakit biraz daha ilerledikten sonra zar zor birine mesciti sorabildim, ki öyle büyük bir yerde olmama ihtimalimi düşünmedim açıkçası. yok olduğunu öğrendiğimde oturup bir video çekip mağdur oldum demedim hatta bunu aynı masada oturduğum birine dahi bir şikayet olarak söylemedim. ancak, kalktım ve oraya oldukça uzak bir yerdeki camiye kadar koşturarak gitmek zorunda kaldım. hakikaten o günkü sıkıntı hissimi çok az şey de yaşadım.

ha, bu olaydan sonra hayatımda ne değişti, öncelikle alelade sosyalleşmeye çalışmaktan vazgeçtim. ibadetime dikkat edemeyeceğim ortam ve insanlarla birlikte dışarı çıkmamaya karar verdim. ki bunu öyle içselleştirdim ki bu sosyalleşememe hali uzun yıllar sürdü diyebilirim. dolayısıyla bir kafenin açık alanında kılınmak istenen namaza laf söylemek için camide başka aktiviteler yapma üzerine laf söylemek yerine, bahsi geçen durumun elbette ki makul bir istek olamayacağını ancak bu tarz mekanlarda bir ibadet yerinin bulunması gerektiğini birlikte savunabildiğimiz gün bir şeyler sahiden değişir.

gerisi lafı güzaf,
hep aynı terane, sıkıcılık, iş bilmezlik.